De klas van 12

FEEST IN „DE WAAKZAAMHEID”

introduceerd. Dan danste ze de polonaise met een van de heren van de hoofdtafel en bleef dan vanzelf aan de hoofdtafel en had natuurlijk haar souper! Gien en Jeanne waren al weg, verdwenen in het gewoel dat als altijd voorafging aan de opstelling van de polonaise, ze stond achter hun lege stoelen en niemand keek haar aan. Een der overtallige heren was Anke gaan halen, en Wim Wendelaar zag ze ook niet meer....

Ja, Wim Wendelaar was weg en Let zag hem uit de verte al komen, en Lea bemerkte het aan Lets gezicht, eer ze hem nog zelf had opgemerkt. Let stond op en volgde hem met een hoge kleur.

Terwijl de oude dansmeester, danig in zijn nopjes vanavond, lachend zijn stafje zwaaide en orde begon te brengen in het jolige gewoel, keek Lea hoogst vergenoegd de zaal rond. Ze had niet verwacht, dat ze dadelijk zou worden gevraagd, ze hield trouwens niet eens bijzonder van dansen, ze vond kijken veel gezelliger. Let was er dol op en deed het prachtig —-, haar moeder had het haar als klein meisje zo’n beetje geleerd, maar ze kon het vanzelf.

Daar ontdekte ze Leida Verkruysen, en in haar spontane leedvermaak, dat de ander „bot gevangen had” mengde zich medelijden: ze stond daar nu toch wel zielig alleen. En wat een figuur had ze geslagen! Aan Jeanne overgeleverd en dat, terwijl ze Gien zo belachelijk had gemaakt met haar „Gouden Kalf”. Hoe had ze ook zo stom kunnen zijn, zich daar te wagen. Waarschijnlijk op Anke gerekend....

Daar kwam ze en wrong zich tussen de tafeltjes door ■—, wat stond haar die glimmende gele satijn ordinair.

„Hè, zit jij hier?” trachtte ze heel luchtig en onverschillig te vragen, nu ze Lea ontdekte, en ze keek haar onderzoekend aan —, had Lea haar nederlaag gezien?

„Ga even zitten.” En Lea wees naar de lege stoel.

Leida deed het —, alles liever, dan nu dadelijk naar ma’s tafeltje terug te moeten. Kans om gevraagd te worden

De Klas 13