De klas van 12

LEA’S VERJAARDAG

„Had ik er jou heus een beloofd, Lee?” En toen dat grijnzen van Leida, alsof ik het maar zo uit mijn duim zoog, om mij in te dringen. Weet je wat ze zei? Je hebt je Gouden Kalf niet genoeg aanbeden. Je moet het een offertje brengen.”

„Een offertje...?”

„Ja,... ze zanikt immers atlijd al zo over de dingen uit onze winkel. Dat ik best eens wat aan vader zou kunnen vragen, dat het ons toch allemaal zowat niets kost....” „Toch zou ik Gien uitnodigen....”

Lea zweeg.

„Als het nu eens met Door of met Lien was gebeurd -—, van dat poesje, wat deed je dan?”

„O, dan....”

„Dan vroeg je ze natuurlijk toch....”

„Wel mogelijk....”

„Ik denk tenminste dat ze je anders wel erg haatdragend zouden vinden.”

„Dat kan wel.”

„Dat zullen ze je nu ook wel vinden.”

„Dat moeten ze dan maar vinden,” zei Lea koppig, met een kleur. „Wat zou jij liever willen lijken, haatdragend of laaghartig?”

„O, laaghartig is zo’n erg groot woord.”

„En toch zou het laaghartig lijken, vleierig, kruiperig, als ik Gien wel vroeg.”

„Maar het zal haatdragend lijken als je haar overslaat....” Lea wilde nog antwoorden, maar de deur ging open en Lettie’s moeder kwam de kamer binnen. Gauw grepen ze nu elk een kaartje van de stapel en begonnen van het kladje over te schrijven.

„Wat een ijver!”

De meisjes antwoordden niet en de moeder ging naar de kast en begon het theegoed klaar te zetten.

Ze was heel lang, mager en bleek, armelijk maar onberispelijk en zelfs smaakvol gekleed en met iets voornaams in uiterlijk en manieren. De uitdrukking in haar ogen

139