Izzudaar

praten, zo wurgde het in haar keel.

‘Niks maakt het uit as je weer een goeie terug krijgt. Die dooie en die levende bennen één geworde,’ hield die vrouw vol.

‘Mens, hou je smoel,’ gilde Annelies.

‘Toch krijgie straks een bakkie kolhe van me,’ vergoelijkte de vrouw, ‘hij komp wel binne, meid.’

De graanboot kwam binnen. Met drie zieken aan boord. Eén ervan was Leen Jongeneel. Zij brachten hem onmiddellijk op een brancard naar het ziekenhuis Coolsingel. En zo vond ze hem. Afgetuigd door de gele koorts die hij in Argentinië had doorgeziekt.

‘Je heb niks meer an me,’ zei hij, ‘je ken van me af. Een verlamde kerel is niks voor een jong wijf.’

Hij glimlachte zelfs niet. Zij wel. Haar antwoord was kort.

‘Ken niet verdomme, we klaren ’t wel. Voor goed en voor slecht zeggen de Britten. Jouw wijt kiest niet. Ik neem ’t.’

Toen glimlachte hij ook.

Een maand later mocht ze hem afhalen. Hij zat al te wachten in het invalidenwagentje dat z’n maats voor hem hadden gekocht. Ze streek hem alleen maar even over zijn haar, hij nam haar hand en zoende de toppen van haar vingers. Zij reed hem naar buiten, door de tuin, naar de Coolsingel. Daar wachtte ze even zodat hij wennen kon aan de buitenlucht en het drukke verkeer van sleperskarren en handwagens. Zij boog zich iets terzij, zodat zij zijn profiel kon zien. Zag de gelukkige glimlach, zag zijn gedachten. Thuis en een wijt. Toen hoorde hij achter zich haar stem. Zacht en vastberaden.

‘Je muurbloem is opgekomen voor de wacht. Voor je hele leven.’

Er waren eens mannen en vrouwen en zij bouwden een wereldhaven.

135