Izzudaar

Er was eens een grote, drukke havenstad.

En op een dag verbrandde haar hart. ..

Precies op zijn veertiende verjaardag stuurde Debbie Drukker haar zoon Japie het kwaadaardige leven in. Hij vroeg een dag uitstel, maar Debbie zei: ‘Néé, je hebt nou veertien jaren genikst en feestvieren kun je vanavond!'

Daarom stond Japie Drukker nu schuchter op de deurmat in de kramerijengroothandel van Sal Pachter, zijn brood in een ‘stikke-zakkie’, z’n thee in een email kruik.

‘En,’ riep de dikke hoofdjuffrouw hem toe. Ze stond niet op van de pakkist waarop ze zat. Dat maakte haar moe; het was nog lang tot zeven uur vanavond en haar voeten brandden nu al, net van huis. ‘Ik kom werken.’

‘Ben jij Japie?’

'Ben ik.’

‘Loop maar door naar de baas, maar pas op, hij heeft een pesthui. Zeker weer heibel met z’n lieverd thuis.’

‘Waard ?’

‘Daaro!’

Ze wees naar de kantoortjes achter in de diepe winkel. Toen hij langs de rij winkelmeisjes liep, bloosde hij. Want ze keken zo eigenaardig en lacherig naar die lange, slanke, donkerogige Japie.

’lijne knul,’ zei er een, iets te luid.

Japie aarzelde voor de kantoordeur waarop het heilige woord ‘Privé’ was geschilderd. Het meisje dat fijne knul had gefluisterd, liep naar hem toe, duwde hem zacht naar de deur. Japie klopte schuchter.

111