De Soete Bazinne

Zwart is de schoudermantel, donker de schaduw in de oogholten. Zwart de vilthoed, zwart de broek en de kousen, de schoenen. Het is alles zo streng en koel en autoritair... en onheilspellend. Een hand komt te voorschijn tussen de mantel, een magere hand en de ponjet is helderwit en dat brengt deze sombere gestalte tot leven.

Anna Swaerdemaeckers rijst niet op, zij kan niet, is willoos. De Schout doet een paar stappen de kamer in, monstert langzaam de wanorde en de feestelijke credens met de onaangeroerde schotels, het tafeltje met de volle kannen en karaffen. Dan keert hij zich tot de waardin.

„Gevlucht?” en zijn stem is bars.

Zij kijkt hem verwezen aan. Hij wacht op haar antwoord, meer dan een minuut. Ziet haar langzaam tot zichzelve komen. Hoort:

„Een onderschout van Amsterdam vlucht niet. Hij vertrekt, mijnheer de Schout.”

„Hij heeft u een bekentenis gedaan, waardin.”

„Slechts dat hij tevreden was.”

„Spot niet met de Schout. Dat is gevaarlijk. Wat is hier voorgevallen?”

„Niets. Zij hebben gedronken en gefeest. Daarna hebben de schutters geruimd. De onderschout is nog even gebleven en toen vertrokken... naar de vloot.”

„Waardin, deze man heeft u zijn misdaad bekend. Een van uw gewezen meiden was getuige.”

„Niemand was getuige... ze liegt of ijlt!”

De Schout tast in de binnenzak van zijn mantel. Doet een stap naar haar toe, staat vlak voor haar. Zij moet naar hem opkijken en hij bespeurt angst in haar prachtige groene ogen. En hij toont haar plotseling een paar witte ruiterhandschoenen.

„Herkent u die, waardin?”

„Ja... de handschoenen van Philippe de Haen.”

„Dat heb ik ook gedacht. Daarom werd hij ontboden en wordt bewaakt in mijn kamer. Nu ten onrechte. Had Pieter Ravesteyn zulke handschoenen ?”

„Ik weet ’t niet.”

„Waardin, in de Jodenbuurt waren een paar maanden geleden floren-tijnse handschoenen te koop. Bij die partij waren slechts twee witte paren.”

304