De Soete Bazinne

„Joffer!”

„Joffer!!”

Met een ruk zat Anna rechtop in haar bed. Staarde door het open raam naar de overkant. Naar de huizen van de Warmoesstraat, de masten van de schepen in het Damrak. Hoorde de regen ruisen.

Haar hart bonsde nog na van schrik en eerst langzaam besefte zij, dat zij in haar mooie nieuwe slaapkamer lag en niet meer aan de achterkant met uitzicht op de donkere ramen en de lichte kalkvoegen van Pieter Ravensteyns huis. Zij glimlachte en zuchtte, hoorde nu ook het snelle gejaagde kloppen en weer de stem die zij herkende. Dirckje Swaen riep opnieuw.

„Joffer... wordt wakker... maak toch open!”

„Ja... ik ben al op, ik kom!”

Zij schoot in haar sloffen, wierp een zijden huik over de schouders, zodat haar lange nachthemd geheel bedekt was. Toen ontsloot zij haar deur en kwam op de gang.

„Wat is er, Dirckje? Hoe laat is het?”

„Stil joffer. De nachtwacht gaat zojuist voorbij. Drie uur.”

„Wat is er dan, meid?” fluisterde Anna Swaerdemaeckers ongeduldig. „Geesje Seghers is beneden... doornat. En maar huilen. Ze is op de vlucht voor de rakkers. Wat moeten we doen?”

„Hoe kwam ze hier binnen?”

„Ik hoorde bonzen. Ik lag nog wakker... het was ook zo rumoerig vanavond. Wat moet er nu, waardin?”

„Laat haar boven. Onmiddellijk. Maak beneden geen licht... Stil... ik hoor de ratelwachts weer.”

263