De Soete Bazinne

oh God, wat zijn we ontaard!... Zijn vervloeking van ons allen in de pijnkamer. En dat huilen daarna, dat roepen om zijn moeder... een volwassen kerel, die kronkelt en gilt om hulp van zijn moeder. Nu hebben wij zijn bekentenis en wat is die waard? Wat is mijn officie waard als die betaald moet worden met een marteling van een levend wezen? Antwoord me, Chajim Todelche, antwoord me, als u uit de sekte der Esseeërs stamt.”

„U en uw recht zijn niet verder dan in de dagen van Herodes. U hebt de tien Geboden slechts gelezen, maar niet aanvaard. U hebt uw Christus beloofd hem te volgen, maar iedere dag hebt u hem verloochend. Nu... sinds tien minuten zijt ge christen, mijnheer de Schout. En uw ziekte, laten we zeggen het is een beroepsziekte. Een Schout kan met niemand uitpraten wat hem bedrukt, zelfs niet met zijn vrouw. Deze ziekte is de tol aan uw officie.”

Chajim Todelche liep naar de tafel, nam het recept, verscheurde het in kleine snippers en wierp ze in het vuur. De Schout volgde hem met de ogen en toen Chajim Todelche hem weer aankeek, zag hij een ontroerd aristocratengezicht. De dokter glimlachte nu en zei:

„U zult spoedig genezen zijn, mijnheer de Schout. Ga nu naar bed en u zult goed slapen. En morgen bent u weer Schout van Amsterdam, mild en wijs en rechtvaardig. Een mens zonder leugen op het voorhoofd, een man onder de hand Gods.”

Reeds lang was de kamerdeur gesloten en nog steeds staarde de Schout hem na.

Het antwoord van Jokel Hirsch op het rapport van Isaï Krumbach was gekomen met de Franse post. De reisfactor had Jokel Hirsch op de hoogte gesteld van zijn werkzaamheden in Amsterdam en hem gelijktijdig zijn verloving met Genendel bekendgemaakt.

Het antwoord was een weerspiegeling van Jokels wezen. Het schrift was onrustig met soms originele krullen rond de hoofdletters, zijn stijl meestal breedsprakig, afgewisseld door korte zinnetjes, die aandeden als een snauw. Het papier was tot de uiterste hoeken volgeschreven, de vijf lakzegels overvloedig en precies, alsof het een gewichtig staatsstuk betrof.

Hij gaf opdracht uit Amsterdam te vertrekken en zelf naar Dantzig te reizen om bij de bron te kopen, als die Hollanders nog langer treuzelden om graan te leveren voor zijn goeie geld. Als er geen Duits schip te krijgen was, dan maar proberen in Kopenhagen een Engelsman te

170