Isaäc de Fuentes

ik jc ccn loer wil draaie, dan heb ie me in deze minuut voor ’t laatst gezien. Dan kenne tante Jannetjes mooie lampies d’r ook geen pest meer an doen. Jij ken nog terug en ik ook.’

‘Van der Toorn, ik vertrouw je, dat heb ik getoond met m’n volmacht. Wees nu een beetje geduldig. Ik heb veel geleden.’ Geert zweeg eerst, klopte hem dan op de schouder.

‘Kop op, je leve begint pas.’

‘Of het is ten einde. Mijn vrouw dood, mijn zaak onder toezicht, wellicht niet meer te redden.’

‘Hoe oud ben je, knapie?’

‘Zes en twintig,’ zegt EU dof.

‘Zes en twintig en dan denke dat men an ’t einde is. Jonchie, jonchie, was ik nog maar zes en twintig. Toen ik zo oud was as jij voer ik voor de mast, knokte met me blote knuiste of op ’t mes. Ik zoop as een ketter en kneep de meiden in d’r billen.’ ‘Geert,’ roept Jannetje scherp.

‘Ai, ik was je haast vergete, meissie. Maar, de Fuentes, buite dat heb ik gewerkt, waar ik kon, eerlijk en zonder gappen. Nou, op ’t eind kan ik niet klage.’

EU kijkt naar Jannetje, vragend en met twijfel in zijn ogen. Geert ziet het, bijt hem toe:

‘Kijk niet zo, knapie. Toch ben ik tevree, al heb ik dan geen wijf en geen kinders.’

Maar hij stond plotseUng op en zonder een woord van afscheid, verbet hij de kamer en het huis op het HaringvUet. Jannetje volgde eerst uren later, gUmlachte vreemd in zichzelve op haar weg naar huis.

Rebecca Davidson Ugt nu reeds een week te bed en er is geen verbetering in de verlamming van haar benen. De oude dokter zegt niet veel, geeft geen medicijn, raadt slechts rust te houden. Wellicht zal de tijd heUng brengen. Rebecca hoort hem nauwelijks. Zij Ugt maar stil te staren en wil Uefst zo weinig mogelijk bezoek. Susanne en de oude Johanna verplegen haar zo goed mogelijk, haar lethargie begint invloed op de beide vrouwen te krijgen. Op een morgen, in het begin van Maart 1860, wordt Susanne heel vroeg wakker. Zij is geheel uitgeslapen en haar gedachten zijn zeer helder. Kristalzuiver ziet zij ineens dingen in haar leven, in dat van haar moeder en haar omgeving. Zij vraagt zich af, waarom na Jozefs vertrek haar moeder besloten heeft om de

296