Isaäc de Fuentes

Ester stond verleden nacht aan mijn bed; zij vroeg mij wanneer ik kwam. Zij stond daar in haar helderwit geestengewaad, zo rein en onschuldig. En het gaf mij een innige vrede haar gezichtje te zien, dat hetzelfde was, als op de dag toen zij zich met mij verloofde.

Ik vroeg:

‘Wie zendt je tot mij, EsterLief?’

En zij antwoordde:

‘Niemand, Isaac. Men is vrij om te gaan, daar waar ik nu woon. Maar ik heb je eenzaamheid gezien en je bedruktheid. En ik hoor je zuchten en voel je verlangen om te komen. En ik hunker naar je omdat wij goed geleefd hebben. Toen, hier op aarde. Kom Isaac, maak je gereed. De Engel des Doods wiekt reeds om je heen. Wees niet bang, God is goed en groots. En Zijn Liefde is oneindig.’

Daarom zal ik heden mijn notaris bezoeken, mijn testament herlezen en herroepen. Veel is het niet meer dat ik nalaten kan en ook zijn er niet meer velen, die het zullen ontvangen. Want Jona is gesneuveld in Israël bij een actie in Jerusalems oude stad. Ester, mijn dochter, leeft met haar kinderen in Haifa en zij werken en vechten voor een plek grond op Gods grootse aarde. Echter, ik hoor niet veel van hen; waarom ook zou men zich bekommeren om een stompje brandende kaars, dat de moeite van het snuiten niet meer loont? Eens heeft zij mij gevraagd te komen naar Israël. Maar wat moet Kanaan beginnen met een lichaam van vijf en zeventig jaren?

Ik blijf hier in dit land, dat goed voor mij was en waar mijn her-