Isaäc de Fuentes

Rus, de Engelsman en alle volken op hün grond. Op die akkers moeten onze kinderen weder als boeren wonen, in die steden onze ambachtslieden, van die kusten moeten onze schepen varen. Die boeren en handwerkers en zeelieden en hun zonen, de geleerden, zij moeten hun afgevaardigden, hun oversten, hun vorsten zelf weer kunnen kiezen. Zij moeten weder een volk worden in de gemeenschap der volken met gezanten aan de hoven, met een leger en een vloot. Dan pas zal het ten einde zijn, het dulden der bannelingen, het dulden van ons: hier on wezenlijk goed en rechtvaardig, daar reeds minder, ginds in permanente vervolging, afpersing en bedreiging. De Turk, die over het land ligt, is nog machtig en nimmer zal hij vrijwillig ons land teruggeven. Nimmer zal zelfs de gedachte bij hem opkomen. Maar de geschiedenis is eeuwig wisselend zoals de natuur. De dag zal komen, niet in onze tijd, dat de Sultan en zijn mannen verjaagd zullen worden, zijn land verdeeld. Misschien zal ook dan de macht die hem opvolgt, over het land liggen en het niet vrijgeven en nog eens en nog eens. Maar eens zal de macht welwiilend zijn en ons het land teruggeven, dat ons erfdeel is.

En nu, Joden, daarom vraag ik U geld, bezit, werkzaamheid; de wereld moet weten wat wij verlangen, wat wij zouden willen om rustig te leven en te werken aan de vooruitgang van het mensdom. Wij moeten ons lot en ons land onder hun aandacht brengen en die aandacht aanwakkeren. Wij moeten door nederzettingen laten zien wat wij kunnen, hoe wij denken onze grond te cultiveren en hoe erop te leven. En wanneer dat alles goed is, werkelijk en eerlijk, ten voorbeeld aan de wereld, dan zal die macht ons herstellen, ten eigen voordele, tot ons voordeel. Gij weet thans wat ik namens talloze Oost-Joden te zeggen, te dreigen en te vragen had. Wij hopen en wij verwachten dat gij U verenigen zult en de maatregelen beramen om Uw kinderen en kindskinderen te helpen; dat gij de fondsen bijeen zult brengen om proefkolonies te stichten en dat de cellen, die gij vormt, aaneen zullen groeien tot een lichaam, een grote invloedrijke organisatie die op het juiste uur zich tot die macht zal wenden en bereiken zal wat bereikt moet worden: een vrij Joods volk, aaneengesloten levend op eigen grond.’

Met een kort wuivend gebaar heeft Daniël Jabotinsky de kaarsen op het spreekgestoelte gedoofd, de zaal is geheel donker en stil.

149