Prenten aan de galg, 24 verhalen

zij de polsen, over de zware striemen, opdat het bloed weer zou stromen.

„Neem je paard... en rijdt... rijdt... van hier... weg van de galg... naar Chicago en... leef!!”

Panisch gehaast zadelde hij zijn paard, sprong erop. En liet het dansen van vreugde voor Anne Mallandain. Zijn ogen lachten weer.

Hij boog zich voorover en kuste haar eerbiedig op de wangen; en zij keek naar hem op, schroomvallig als een meisje, met zacht betraande ogen. Ontgespte de koppelriem rond haar heupen en gaf hem de met zilver beslagen pistolen.

„Gebruik ze alléén in doodsnood. Gedenk het woord van Paulus aan de Galatic^:rs.”

„Hebt u me vergeven, moeder Anne?”

„Nee...”

Zij sloot de ogen, die nat werden. Nogmaals kuste hij haar bedeesd en reed weg. Zij verroerde zich niet, slechts de vingers beroerden even de wang, waarop hij haar had gekust ..

09