Banvloek

wordt een eeuwig wezen wanneer hij zedelijk leeft. Dit zijn de zedenl Tel ze. Waardigheid, mensenliefde, je plicht doen, karakter, niet liegen, tevreden zijn, weldadigheid, vergiffenis schenken, niet bedriegen. En je beloften nakomen!’

Hij schudde haar weer heftig, zijn ogen boorden en boorden in de hare.

Toen hief zij haar handen, streek hem over het voorhoofd en langs de wangen. Een zon brak door op haar gezichtje en ze glimlachte innig, zegde: ‘En je woede beheersen.’

Het was voorbij. Zijn handen lieten haar schouders los. Zijn antwoord fluisterde hij:

‘Ook dat. Zijn woede beheersen. En een mens redden, één is genoeg om een plaats in de hemel te winnen.’

Zij vlijde zich tegen hem aan, haar hoofd tegen zijn borst, vroeg:

‘En als een mens dat allemaal kan en doet, is hij dan een Jood. Of een Jodin?’

‘Ja,’ zei hij schor en streelde haar.

‘Nee,’ plaagde ze, ‘ik heb veel mensen ontmoet die dat ook allemaal konden, maar soms niet alles tegelijk. En ze waren geen Joden. Malle kerel. De Here schiep geen soorten, hij schiep mensen. En als jullie zo edel zijn, waarom dan al die strenge wetten, waarvan je me soms wat vertelde. Nou?’

‘Er zijn twee krachten. Die altijd strijden met elkaar. De hartstocht en de beheersing. Yezer ha-Ra, Yezer tob. De wetten helpen de Yezer tob,’ zei hij zeer ernstig.

Nog steeds streelde hij zachtkens haar rug.

‘Die Hebreeuwse woorden, Josua, wat betekenen die?’

‘Neiging tot het kwade, kracht tot het goede.’