Banvloek

‘Ja, dat zouden we. Maar soms is het nodig om het wel te doen, om je te tonen dat ik je slavin niet ben.’

‘Geerteü’

‘Ja, Josua. En nu ik! Waarom heb je dat laten doen zonder mijn toestemming? Maakt dat merkteken een bijzonder mens van hem?’

‘Geerte ... toe, spaar me. Ik deed het, ja, waarom deed ik het?’

Hij zeeg neer in haar stoel bij het venster. Zijn armen krachteloos op de steunen. Wat ineengezakt leunend. Zijn ogen waren omfloerst. Haar overviel de neiging naar hem toe te gaan, hem in haar armen te nemen, zijn haren te strelen, lief voor hem te zijn. Ze weerstond. Dit gesprek zou beslissen over hun toekomst. Sterk wijf, alleen haar lippen bewogen, hij hoorde niets. Sterk wijf, als het moet. . .weer zwerven, maar mét mijn jong.

‘Maakt dat merkteken een bijzonder mens van hem, senhor Josua Mocatta? Antwoord, ik ben de moeder!’

Ze sloeg de handen ineen. Zij klemde haar kaken opeen. Zij sloot haar ogen. Zij zuchtte diep. Greep. Slingerde iets dat kletterend in gruizels viel tegen de vuurplaat van de schouw. De wilde drift zakte op hetzelfde ogenblik. De oogleden sloegen op. En de groengrijze ogen waren licht door de tranenvloed.

‘Een diepe ademhaling, een diepe zucht. Een ruk van twee sterke armen. Het teleurgestelde ineengezakte lichaam stond. Josua Mocatta stond. Een stalen trillende hartsvanger in een tafelblad.

Zij sloeg de hand voor de mond. Dit was het einde.

‘Ja, Geerte van Arcen, een bijzonder mens. Wat Ik niet beleven mocht, wil ik beleven in mijn zoon. Eén Almach tige, geen stenen beelden, vrije keuze tussen goed en

277