Banvloek

De begeerte pakte hem en hij zoende haar hals. Vertwijfeld kuste zij hem terug, sloeg haar armen om hem heen.

‘Prima nocte, voor jou. Ik geef je alles. Zonder bedoeling. In Antwerpen verdwijn ik uit je leven.’

‘Hier komt mijn hart, Geerte,’ fluisterde hij terug. Kuste weer alles van haar gezichtje en nog eens en nog eens.

Zij waren voor elkander. Een man verlangde een vrouw te liefkozen. Die geliefkoosd wilde worden. Die zich gaf. Die nam. Een man en een vrouw in de kracht van hun jeugd. Kennende het Leven, de eenzaamheid, het misbruik van macht, de wreedheid, en de hoop op geluk en innige vrede.

Prima nocte in een stal.

Prima nocte van twee werelden.

212