Banvloek

ontdekt!?’ vroeg Mocatta wat spottend.

‘Een vechtjas is een mens, senhor. U en senhor Baëna alleen met de voerlieden naar huis? U komt er niet heelhuids door.’

‘Homan, wat is de werkelijke reden? Een soldaat die zich zorgen maakt om kooplieden? Neen - neen, dat geloof ik werkelijk niet.’

‘Goed, senhor, ik verlang naar huis. Naar Vlaanderen.’

‘Kom dan tegen de avond terug. Senhor Baëna zal dan het nieuwe contract gereed hebben.’

‘Wenst u nog een kleine escorte, senhor Mocatta?’ vroeg de homan vol verwachting.

‘Ja, een man of zes.’

De homan boog. Verheugd verliet hij de koopman.

Mocatta wandelde door de straten van Leipzig en honderden kooplieden wandelden net als hij. De drukte was nog groot. De kooplieden wilden nog niet naar huis. Mocatta dacht over hen na.

Hier was het leven. ‘Daar thuis’ was de steppe van de Russische vorsten, de poesta van de Hongaarse veefokkers, de wouden van de Zweedse vikingzonen, de zee van de Noorse reders, de verblindende paleizen van de Venetianen. Thuis was de macht. In handen van een handvol. Maar hier was de vrijheid van de koopman. Hier was alleen het verschil tussen rijk en rijker, maar hun handelstaal was één. Hun koopmansmoraal was één, hun doel was één. Winst. Hier waren geen huisvrouwen, geen moeders, geen bruiden. Hier was wijn en overvloedig eten. Hier waren vrije vrouwen, vreemde vrouwen, lachende vrouwen, ongebreidelde vrouwen. Wijven die konden zuipen en speels zijn, die niet zeurden maar vrij-

IOI