Banvloek

staande invloed nu ook nog factoor van Jehoshua Mo-catta van Antwerpen. - Al was hij dat pas een uur ...

Mocatta kocht rijpaarden voor zijn voerlieden. Hij sprak met de homan van het escorte. Zij konden kiezen: mee terugkeren naar Antwerpen en daar betaling na beëindiging van het huurcontract, of hier in Leipzig de overeenkomst ontbinden met schadevergoeding. De homan beraadde zich met zijn volk. Toen zij weer nuchter waren, beraadden zij zich opnieuw, werden het nog niet eens, maar weer vechtlustig dronken. Daarop gaf Mocatta de homan ruim geld voor een uitbundige maaltijd. Zij dronken niet zoveel, aten echter zo overvloedig dat zij in een vadsige stemming het eens werden. Daarna gingen zij slapen, boerend, ronkend, lauw ...

De volgende morgen gaf de homan antwoord. Eén huurling had de onderlinge beraadslaging niet overleefd. Een andere was zwaar gewond. Hi j en zijn overige mannen bleven in de Duitse landen. Daar was altijd wat te vechten. Huursoldaten waren schaars en condottieri te veel. Bovendien was zo’n handelstocht hun te tam. Er was nooit kans op een mooie belegering met na afloop vrij plunderen. De koopman wilde dus wel begrijpen dat zij zich na zo’n langdurige beheersing wel eens ontspannen wilden. Koopman Mocatta begreep het. Betaalde hetgeen de homan verlangde. Glimlachend op zijn hoogmoedige manier en keerde zich om.

Maar een dag later meldde de homan zich weer. Vroeg om een onderhoud.

‘Heer Mocatta. Ik heb er spijt van u te hebben verlaten. Mag ik mee terug naar Antwerpen?’

‘Dat begrijp ik niet. U, een vechtjas, die opeens spijt

ioo