Rozijntje

heen. Dat klopte, hè, want Kees van de bakker had het al kunnen merken aan z’n klomp!

Hij kwam met z’n knecht, zwarte Piet. Die was pikzwart. Net als dat moriaantje zo zwart als roet, uit Jupie’s versjesboekjes. Hij had een bos takjes bij zich, dat heette een roe, om stoute kinderen een pak voor de broek te geven. Nou, dat zou wel meevallen.

Ze reden dan samen op een wit paard over de daken. Als je dan onder de schoorsteen je klompje zette met wat lekkers voor het paard, brood of hooi of zo wat, dan was de volgende morgen dat brood of hooi weg, en er lag een suikerbeestje of wat anders voor in de plaats.

Dat hij dat nooit geweten had! Wat een suikerbeestjes had hij al die jaren al kunnen hebben!

Vanavond dadelijk proberen. Niets aan Rozijntje zeggen, die wist toch van die dingen niets af, anders had ze ’t hem zeker wel verteld...

Die avond stopte hij een stukje van z’n avondboterham stilletjes in zijn broekzak. Voor ’t paard.

En toen Rozijntje even weg was om een pond suiker, en vader en Lea te verdiept waren om op te letten, haalde hij z’n lege klomp van de deel, legde er het stukje brood in en schoof het zachtjes onder ’t fornuis, ver naar achteren, dat geen van allen het zou merken. Morgen pas, als er een suikerbeestje in lag, zou hij ’t vertellen.

Hij sliep onrustig. Hij wou zo graag wakker zijn, als Sinterklaas op zijn dak reed. Hij hoorde van tijd tot tijd gestommel en wou dan opstaan, maar dan was hij toch te moe, en ’t was zo koud buiten de dekens.

Maar vóór Rozijntje op was, had hij zich al aangekleed en min of meer gewassen, had hij tsietsies-berocho gezegd en morgen-bero-cho, - want kant en klaar moest je zijn, als je ging kijken, wat Sinterklaas je die nacht gebracht had.

Zijn hart bonsde geweldig, toen hij op de knieën ging zitten om

120