Een geintje

promis voorgesteld, dat gisteren nog ondenkbaar scheen. Waarom zouden wij ons haasten om het te aanvaarden als de tijd zo in ons voordeel werkt? Ze hebben van ons oneindig geduld gevergd, laten wij nu hun geduld eens op de proef stellen. Als we het nog enkele dagen volhouden, zit er een volledige overwinning voor ons in. Daarom is mijn voorstel: doorzetten. Wie wil er iets over zeggen?'

De ene arbeider na de andere stond op om te verklaren dat hij het ermee eens was. En steeds werd hij geestdriftig toegejuicht, werden grappen gemaakt, klonk er gelach na iedere spreker. Uit de feestelijke stemming proefde je de bereidheid om voort te gaan, de verwachting van een naderende overwinning. Schelfhout zou het niet gemakkelijk krijgen als hij ging vertellen wat er bij de Vrije was besloten. Zwijgend zat hij naast Boucher achter de tafel, onverschillig, alsof alles hem niet aanging, doch soms klapte hij mee, bij wijze van instemming naar het scheen. Dan zag het er toch zo somber nog niet uit. Je kon nooit weten wat er later op de zetterij was besproken. Met de directie erbij was het erg moeilijk geweest, ik had het zelf bijna in mijn broek gedaan toen ik in de kantine sprak.

'Verder geen sprekers meer?' vroeg Boucher, en keek onderzoekend de zaal in.

Geen sprekers meer? Schelfhout had nog niets gezegd. Hij was immers aangewezen om het woord te voeren? Ik kon het niet doen. Mij was het verboden. Zo kreeg je een waanzinnige toestand. Iedereen zou denken dat de staking algemeen bleef, om morgen

115