Een geintje

'Dan zitten jullie met blote handen aan de conferentietafel en nemen ze jullie in de maling, zoals al zes maanden is gebeurd/ merkte een typograaf verbitterd op.

'En nu moeten jullie luisteren/ schreeuwde de directeur wanhopig over de hoofden heen. 'Jullie mógen niet meestaken. Onze krant staat achter de geleide loonpolitiek, die in gezamenlijk overleg door de politieke partijen in het parlement is vastgesteld. Elke staking is tegen de regering gericht.'

Dat was wat moois. Er heerste al langer dan twee maanden een regeringscrisis. Waarom ging niemand daarop in? Dus vroeg ik: 'Welke regering bedoelt u?'

Er werd luidkeels gelachen, 'ja' geschreeuwd, zodat het mij overrompelde, en iedereen wachtte op een antwoord dat echter uitbleef.

'Ik ga niet werken als er bij de andere kranten wordt gestaakt/ zei een oude zetter verontwaardigd tegen arbeiders naast hem. 'Ik heb een goeie naam. Op mijn leeftijd wil ik niet meer dat er een kruisje achter komt te staan: maffer.'

Op hetzelfde ogenblik stroomde de kantine leeg, voegden zetters en drukkers zich buiten bij de typografen van andere dagbladen, die voor De Rode Burcht samendromden. Ik haastte mij terug naar de steno. Ze zouden me vragen wat onze houding diende te zijn. Het administratieve personeel deed niet mee, want op alle kantoorafdelingen werd normaal doorgewerkt.

'Ik wil op jullie geen druk uitoefenen/ hield ik

104