De B van Bemazzel

meid, daar vind je aardigheid', zong vader vroeger. Hoe zou het met vader zijn? De oorlog kan niet lang meer duren. Hij slaat er zich wel doorheen. Zijn hele leven heeft hij moeten sappelen.

De klep van de Tolhuispont ligt nog op de IJ-kade gespreid.

Daar staat een soldaat, die de andere kant opkijkt. Als ik voortmaak ziet hij me misschien niet. Dan draait hij zich plotseling om, grijpt mijn fiets van achteren beet.

'Ausweis', vraagt hij nors. Het is een gewone soldaat, van een jaar of vijfenveertig, en niet een Grüne of een SS'er. Wat moet hij met mijn persoonsbewijs? Ik haal mijn valse kaart uit mijn binnenzak, houd hem die voor. 'Schon gut', zegt hij nonchalant, terwijl hij me even opneemt.

'Und was hast du...' Hij wijst naar mijn fietstassen.

'Ein bißchen Gemüse.'

Hij doet de kleppen open, en tast in de groente.

'Und was ist das?' Hij haalt licht fronsend het halve kaasje naar boven.

Alles voor niets geweest, die hele tocht, en ik mag van geluk spreken als hij me niet meeneemt. Ik kan hem een duw geven, en dan weg... op de fiets. Waarheen ? Door die lange Tolhuisweg, en hij me een kogel achternajagen? Ik kan in het IJ springen, en wat dan? Naar de overkant zwemmen, met mijn kleren aan? De fiets achterlaten, die nog van Beps moeder is? En met een drol thuiskomen, als je ooit nog thuiskomt...

'Ich hab eine schwangere Frau', roep ik wanhopig.

'Ich hab auch mal eine schwangere Frau gehabt', antwoordt de soldaat bitter. Hij geeft een trap tegen mijn achterwiel, ten teken dat ik door kan gaan.

Bep ziet met eigen ogen wat ik voor de lucifers heb

147