Poste-restante Rood

keren deel te nemen aan het feest van onze tante dat voor het eind van de maand is vastgesteld. Je moet absoluut zien wat voor dingen er gebeuren.'

Maar ik ging naar de dokter voor controle, kwam thuis en stortte opnieuw in. Het was een raadsel, tweemaal longontsteking achter elkaar, zonder aanwijsbare oorzaak. Blijvend herstel was uitgesloten zonder therapie, en als ik niet, althans tijdelijk, mijn politieke werkzaamheden staakte.

Het politiek ziekteverlof betekende niet, dat de problemen van de beweging voor mij van de baan waren. Er was immers nog altijd het proces tegen l'Humanité en tegen De Waarheid. Dank zij een Nederlandse trotskiste, werd de contributie van de Nederlandse sectie gebruikt om Mien Sneevliet af te betalen. In het proces zelf kwam evenwel geen schot, totdat De Waarheid haar beschuldiging in een publieke verklaring terugtrok. Hella wenste mij er schriftelijk geluk mee, en voegde eraan toe dat de zaak tegen l'Humanité nu maar moest worden ingetrokken. Het betekende voor mij een verlossing, want l'Humanité had zich gestort op formaliteiten, beweerde dat de aanklacht, ofschoon voor een Nederlandse rechter, niet was ingediend binnen de door de Franse wet gestelde termijn, en vroeg steeds om aanhouding van de zaak, kennelijk uitgaande van het principe dat de aanhouder wint. Totdat wij weigerden ons nog bij enig verder uitstel neer te leggen, en zo l'Humanité dwongen een document te produceren, om de zaak niet te verliezen.

Het desbetreffende document was afkomstig van Otto Freitag, de tegenpartij, waarin hij voor een Oostberlijnse notaris verklaarde dat hij in 1954 leider van de Duitse trotskistische sectie werd, nadat de Internationale ge

413•