Dievenschool

«Nou,» zei de baas, enkel uit beleefdheid tegenover de klant, waar-ie bang voor was en niets vermoedend nog van diefstal: «kom nou is evè hier ... maar die juffrouw die zèit ’t toch... ik weet er ommers niks van ... as eén ’t weet, dan weet jij ’t»

«Weet u nog hoe *t gekomme is?» vroeg-ie aan ’t meisje.

«Ja», zei ze, «de juffrouw die weet zeker dat ze teveel het gegève, ’t was een-vijftig... nou, en van ’n briefie van tien heb u weerom gegevè, en toen de juffrouw even later ’t geld nazag, toe was d’r maar acht gülde ..,»

«Nou, ... maar baas ... ik heb toch ommers niks over gehad ... ik ... ik weet ’t ook niet hoor ...»

Toen draaide de baas zich om, knipoogend, verlangend 't meisje kwijt te worden. Hij wou Moos ’t pleziertje van twee kwartjes over niet afnemen.

«Kom is hier, juffie», zei-ie, «gaat u nou naar de juffrouw en zeg: we zalle ^Jt nazien hóór, versta je, en azze we ’t vmde, dan zal de knèch ’t vanmiddag wel evè anreike hoor!»

«Da’s goed meneér», zei ze, oók blij, dat ze weer heen kon gaan. En met nederige knikjes groette ze liefjes: «Dag meneer, dag juffrouw, dag» neeg ze tegen Moos.

’t Meisje ging heen.

Even ademde hij; Anne, échter, riep de juffrouw met Roosje wèg.

«Jefrou-oü!»

«Joe! ik kom! Roos kom.» Met ’n nog-even scherp-wantrouwend kijken ging ze heen.

Nu stond hij met den baas alleen in den winkel. Stil bleef hij staan met zijn rug tegen de toonbank, zelf meer verradend door ’t ongewone van zijn doen, dan de baas vermoeden kon.