Jankef's jongste

ONDER DEN ADEM VAN HET FEEST

Maar...

Als het Paasch wordt!

Als in de lucht de eerste zachte woorden van genegenheid rondzuchten, door het voorjaar voor de wereld bestemd, en verstaan door de weinigen die wachten. Dat is dan, na de zeven stukjes Chanuka-feest, na het enkele half-feestelijke Poeriem-dagje, weer eens eindelijk iets groots, heelemaal voor hen zelf, misdeelden van der aarde bloeiende volheid, opgevangen en aangegrepen. Dat is dan eindelijk weer eens iets, dat zij, op zijn vaste plaats in het jaar, en in de heerlijkheid van zijn duur, onverwoestbaar meenen. Want wie kan nu daaraan raken? Ja, dat zij dit onvergankelijk droomen, en toch... het als een eenig bezit zoo stil beangst omklemmen.

Het Paaschfeest is ook voor him het feest van de lente, van geluk-begeerte en van geluk-verwachting. In een zachte rijzing stijgt, van Poeriem af, het verlangen op, in een verheffing der stemming, met enkele simpele woorden uitgesproken. Een atmosfeer van goudstof schijnt boven de hoofden te komen hangen, en die steeds lager en wijder tot dalen komt, tot een breed, wijd dagenvulsel van goud, alle dingen rondom, die zich tooien. Langzaam wordt het denken zelve tot fijne gouden stavingen. Het komt stil bewaard in de hoofden te liggen, afgepantserd in de lichamen, met wantrouwen, met sluwheid, met jaloersche gulzigheid.

Wacht eens even; denk eens even: dat komt zóó maar voor hem midden in den tijd, aanloopcn en bij hem leven. Hij heeft maar te wachten, hij hoeft ten slotte maar te bestaan, en het is er. Dat is de ontzaglijke kracht van het leven; dat is de bemoediging bij het groot worden in die wereld: dat de ontmoeting, de eindelijkc kus, de omhelzing, het aanliggen en de diep-zoete vereeniging met het feest, oogen in oogen, liefde in liefde-kreun, dat dit tijdelijk bezit van zelfs maar een flauw beeld van de volheid die mogelijk is — den langdurigen smaak van het leed op de tong, zoo kan doen vergeten. Zooals het huis

201