De gouden kroon van Beieren

weg na de vlucht uit Tiel en haar redding aanvaarden en vervolgen moest, zo moest zij nu afscheid nemen van Fantin en van allen die van haar weggestolen waren. Van al dat gebeurde vond zij zich nu op een afstand gedreven; zij onderging het als een groot dwaas en bloedig spel van mensen, boosaardig en onwetend, dat achter haar verdween. Zij kon het niet ontleden, zij wilde niet onderzoeken. Zij was jong, zij hervond zich op haar uitgangspunt van dat uur, waarin zij zich uit de takkenbossen van het Jodenstraatje buiten ’s Hertogenbosch had bevrijd en op weg was gegaan om het leven vast te houden, en een man te hebben en kinderen. Ontkomen was zij nu dan aan al die bedreigingen, waarom, zij kon het zich niet verklaren; zij wist dat velen, misschien vaardiger en met meer schranderheid, het hadden gewild en het niet hadden kunnen bereiken. Zij wist dat zij haar behoud met vreugde mocht aanvaarden, zoals de wet van haar jeugd het haar geleerd had, en zij deed zo, en liep getroost, genezend, verder en wist nu ook dat zij haar doel zou vinden: haar man en haar kinderen. Ja, haar man, zij kent hem niet. Ach. . . die kleinzoon van Rabbi Juda? Heeft zij hem gekozen? Zij weet het niet, alleen dat het iemand zijn moet van zijn soort. Zij zal hem weten te boeien, met haar bonte wil, nee, hij zal haar niet ontgaan. Een glimlach glijdt door haar gedachten bij die overmoedigheid: nee, zij zal hem tot de hare maken. Dat is nu zeker: zij zal haar liefde ontmoeten, en nu al is zij die onbekende trouw, met die verbondenheid van schering en inslag, waartoe zij immers al haar schatten in zich meedraagt tot een bestaan van bezielde vrede voor wie als geliefden rondom haar zullen zijn. En och, zij is al zo zeer een vrouw, dat zij de kleine ijdelheden van de lokkende tooi niet vergeet: lendengordel en armring, ketting, spang en nestel; en vragen haar donkere haartrossen niet om een rode bloem? Als een schaduw gaat de bruidegom naast haar, hij zal gestalte krijgen, en ook zijn moedige, bespiegelen