De gouden kroon van Beieren

van Recklinghausen, werden, bij e enge vlucht, op de weg tussen Zwolle en Kampen, met hun gezinnen door een kleine stoet Flagellanten geslacht, zodat de Zwollenaars van schuldenvrij en de deelnemers in de Beierse Lening in een ogenblik tijds hun aandelen gratis bezaten en behoorlijk rente kregen uitbetaald zonder verdere kosten. Buren, Nijmegen, Deventer, Zutfen, Tiel, Utrecht, Doesburg, Goor en Oldenzaal waren van Joden vrij en wachtten nieuwe Joden. De Kronieken melden de gewelddadige dood van Mozes Coepman, Sander en zijn moeder Keele uit Oldenzaal; van Jodelijn. Simon en Natton uit Goor, die voor Fantins plan te veraf waren geweest maar er door derden toch in betrokken waren geraakt; van Jacob en de haastige Natton uit Nijmegen, van Saulus met vrouw en gezin uit Zutfen, van Leo van Munster met de zijnen uit Buren, waar hij de gastheer was geweest; van Mozes van Keulen uit Rifke’s stad Tiel. De meesten daarvan hadden in Buren haar oom voor zijn grootse onderneming gehuldigd.

In Beieren zelf had Rentmeester Wilhelm Pfalzer een flinke som geld overgelegd, tevreden en rustig, zeker van zijn zaak. Hij kon geld uitzetten, hij kocht een Jodenhuis en hij zag zijn levenshouding bevestigd: men moet zorgen voor zijn soort. Hij zelf sloeg op straat neer, door de Pest besprongen. Maar zijn kleinkinderen stichtten een bankiers- en handelsvennootschap ; een machtig en geëerd geslacht van burgers handhaafde zich een eeuw lang in het Duitse land. Een Pfalzer huwde een Joodse vrouw die gedoopt was, en de verborgen neiging tot zelfrechtvaardiging en evenwicht van de Pfalzers rekende daarmee alle scheefheid van hun ontwikkelingsverloop opgeheven. Peter stiet nog op een verrassing van de kant van zijn Hertogelijke Meesteres. Hoewel Juetta of Judith van Schlesien-Schweidnitz, weduwe van de vroeg gestorven Hertog Stephan van Beieren, niet heel en al zeker was van Peters bekwaamheden omdat hij de Joodse Wet niet volgde, had zij toch om zijn