De gouden kroon van Beieren

plaats naast haar nu zwakker was dan hem ooit mogelijk had geschenen. Zij had Ozia voorgesteld, mee te vluchten, maar Ozia moest weigeren. ^cIk ben hier te zeer nodig,’ had zij gezegd. En Rifke werd met vochtige ogen ten afscheid omhelsd: het weerzien was niet waarschijnlijk.

‘Ik wil met u meegaan, Onkel.’

Hij had de moed niet, te zeggen: ‘dat kunt ge alleen als ge mijn vrouw zult zijn.’ Hij zei dat het hem onmogelijk voorkwam, maar dat hij haar nabijheid naar hij geloofde toch altijd aangenaam zou vinden. Zij sprak van haar nonnenkleed, en wilde dat hij zich van een monnikendracht zou voorzien. Hij moest zich gewunnen geven aan haar overmacht en wist dat hij heel de leiding van hun tocht in haar handen liet. Hij trok de monnikskleren over zijn Joodse mantel heen, zoals Rifke met haar nonnendracht had gedaan. Hij erkende in gedachten dat die stap, in een overigens veracht bedrog, een groot voordeel bracht: hij kon nu gemakkelijk wagen en paarden met rijders huren. Maar hij stond een ogenblik zwijgend aan Kalman en Charitz te denken , die met hun babbels en hun eigenwijsheden ontbraken op die belangwekkende weg, naar Nord-lingen. Hoe onthutst hadden zij gezeten, daar in Trier, toen Michael zijn twijfel uitsprak, of zij de Kroon wel mee in ontvangst zouden nemen. Het zou het grote ogenblik van hun leven zijn geworden. Nu hadden zij de Kroon niet gezien, maar niet uit gemis aan aanzienlijkheid. Boroeg Dajan Ho-emmes, Geloofd zij de Rechtvaardige Reelater.

‘Het gaat er nu alleen om, het leven te redden,’ zei Rifke, ‘en niet om juist Nordlingen te bereiken.’

‘En ik zal toch mijn opdracht moeten volbrengen,’ besloot hij. Hij voelde zich in de ruimte? hangen; met koppige verbetenheid zag hij nog een bodem beneden zich, een vaste vlakke grond, en daarop lag de Kroon van Beieren, en daarnaast stond Ricia, klein maar slank, rechtop, Ricia-Rifke, in