De gouden kroon van Beieren

Eerst werd door het Beth-Dien bevestigd dat Rabbi Nathan met zijn afwijkend oordeel over Let geval Henna (God moge haar Zijn rechtvaardigheid toebedelen) een berisping nodig had gemaakt, en eveneens voor zijn zwakheid, zo te handelen onder de geldelijke druk van Reb Vidal. Aan die Reb Vidal lei de Raad een boete op van een pond Heller, een bedrag waarover men het lange tijd oneens was geweest tengevolge van de algemene aarzeling om in deze dagen te straffen en zelfs te oordelen, — voor zijn onbehoorlijk gedrag jegens Rabbi Nathan en zijn onvermogen tot het weerstaan van de aandrang van Hernia’s vader. Die werd tot hetzelfde straf-bedrag veroordeeld om het weerstreven van de uitspraak van de Raad en het in overtreding drijven van Reb Vidal. Zuchtend omdat men met die ingewikkelde orde-schennis schoon schip had gemaakt, hadden de Rechters rondgekeken en hun eenstemmigheid vastgesteld, met uitzondering van één hunner, de zonderling, Rabbi Eberlin. Rabbi Eberlin de jeugdige vijftiger, in zijn grijze, rechtneerhangende profetenmantel, een aristocratische knaap, voor zijn dagen keurig in zijn uiterlijk: een schoongehouden bovenlip, een kort baardje en opstaand grijzend haar — had zelfs bij de uitspraak omtrent Rabbi Nathan zijn overigens onbewegelijke kopje naar de sprekers gekeerd en afkeurend geschud. Wat hem misviel waren de woorden over Henna ‘God moge haar Zijn rechtvaardigheid toebedelen.’ En terwijl hij wist dat die tussenzin niet anders was dan hun onmacht tegenover die slag, liet zijn dunne hoge stem enkel horen, of men dan soms aan God’s rechtvaardige beschikking twijfelde? Hij lei de vergadering de stilte op na een korte schok: hoe wonderlijk hij mocht zijn, met het ziften van hun woorden, met in de zede wet het uiterste te eisen waarin