De gouden kroon van Beieren

kaarsen verlichte Synagoge -schenier is als glas, als dun metaal, en schijnt geluid te zullen geven als men haar aanraakt.

En de levende mummie strekt opnieuw de ontvleesde handjes en tilt ze boven het hoofd van de nietige Bruid. Maar wat gebeurt er? Is de Rabban aan die geringe hoogte-maat van de zegenvraagster niet gewend? De hoofden van de toeschouwers wrikten naar elkaar: de handjes blijven enkele tellen boven het kapsel van de schichtige Liba gespitst, en dan zweven ze terug zonder haar hoofd te hebben aangeraakt, als de duiven van kapitein Noach die nog geen land hadden gevonden. Er is nog stilte als een atmosfeer die men gelooft in repen te kunnen snijden. En dan brokkelt wat gekuch los. En weer, als bij elke bemoeienis van de bijna gestorven Leider, zetten zich de ogen van de Wormser Joden van onnatuurlijke verheffing wijd open; en weer rommelt het gemompel en waait het gefluister rond; hoofden rukken heftig van halzen weg in de verdeeldheid van de meningen. Wat wil de Rabban zeggen? Heeft men het gezien? De vrienden van het jonge paar zijn bezorgd of verrukt: het was de aarzeling om de Bruid de zegen toe te kennen; of het was een ware heiliging, waarin de handen de vleugels wilden verbeelden van de Engelen die haar omgeven, ja, zo was het, en de anderen begrijpen het niet, let op, Rabban Abraham Hokohen heeft de gave van de mensenkennis die geen woorden of nadering nodig heeft, en let op de vrouw die hij vandaag Susman heeft gegeven. De dodelijk uitgeputte Rabban zwijgt, zoals hij al jaren zwijgt, hij heeft niet het geringste vermoeden van wat men zou willen maar niet durft vragen, en hij kent er niet de geringste belangstelling voor. Fantins zoon is te twijfelachtig om in de verklaring van de dwepers te geloven, hij vindt ze alleen beminnelijker dan die van de onheilvoorspellers met hun. bedrukte gezichten waarom hij graag zou willen lachen als hij daar de moed toe had. En dan heeft hij nog bij de Lenings-agent, bij Reb Vidal de Sy