Zoekenden

264

Toen-ie van 't bureau terugkwam, stond Grietje hem op te wachten. Zij liepen naar binnen, lieten zich neervallen elk op een stoel.

Hij zweeg, zij ook. Zij zagen elkaar, de beide strak-witte, als plots vermagerde, bloedlooze gezichten, waarin de oogen glaasden als verleefd, en lichtloos, en wèg.    ’

Zij wilde wal gaan zeggen, maar voelde het zwijgen zoo machtig, dat zij niet spreken kón, als verlamd. De hoofden beefden telkens wanneer zij iets zeggen wilden, maar alles was er dicht en zwaar en liet geen woorden door.

Toen stond hij op.

,,'k Goa noa de marrek,” zei-ie dof.

Zij zweeg. En plotseling ijsde een huivering door zijn lijf. Zij begon te lachen, zacht, afgrijsselijk vreemd-zangerig; toen harder, gillend, met hooge schokken en den mond breed als in stroeven glimlach pijnlijk. Dan barstte het gillen verweekend uiteen, en krampig, snikkend viel zij tegen hem aan: ,,Joop.. . ! Joop. . . ! ogod. . . ." snikte ze eindelijk kermend. .. ., „de gevangenis .... Joop. . . .! de gevangenis....!"

Schokkend-wild, met haar zwaar-moeë lichaam tegen het zijne, leunde zij tegen hem haar doodsangst uit te persen, hem kussend en wrijvend langs zijn gezicht en zijn oogen, heftig smartend als zag ze hem sterven gaan. Hij nam haar bij de schouders, ,,'t kump wel goed," zei-ie zacht-dof, „stille nou maar Griet. . . . 't loopt misschien nog wel goed of. . . . stille nou maar. . . wees nou maar liever kalm. ... ie zullen ’t zien. ... ie zullen 't zien. .. . 't loopt nog wel goed of. .. ."

Een oogenblik bleef-ie bij haar staan, zelf altijd nog even wit, bevend over zijn heele lijf. Maar vóór zich zag hij bet: de cel, het donkere krot met de tralies, voor langen tijd; een walgelijke vernedering; zij alleen met de kinderen zonder iets van zijn stem of steun. .. .