Zoekenden

232

,,Ze bin wèg!" riep ze haar man toe. „les. . . . za'k starreven.... ze bin wèg.... god nog toe.... woar bin ze eblèven. .. . ? gister waren ze d'r nog. ..."

Hij, naar voren geloopen, overtuigde zich ook, dat 't huis van Joop verlaten was, zuchtte en hoofdschudde.

„Det is vannacht gebeurd," kraakte z'n ouwe stem, „begriep-ie det dan niet? hij ^orst niet op helderlichten dag...."

„God zal bewaren. . . . zullen ze de stad uut wezen? hè'j d’r niks van eheurt?" vroeg ze bang.

„’k Weet niet," zei hij naar de kamer teruggegaan, waar hij dof-verslagen neerzat, „’k heb ’t wel edocht. . . wat gaf det ook allemoale? loawe maar blij wezen, dat ze wegbin. ..."

„God weet woar ze bin," angstte ze, en dan, toch weer terugvindend haar even-diepgegroeide ouwelijkheid: „ja, ie maggen zeggen wa-’j willen. ... ’t is ’n straf. ..."

Maar hij hoorde de jongens komen en wenkte haar snel, niets te zeggen.

„Hol oe maar gauw stille met oe straf," fluisterde hij haastig, „eer d’r weer spiktakel kump.... zeg maar niks, Saare, ’k heb zoo’n hekel an ’t gedonder. ..."

Toen de jongens kwamen, lieten zij ’t hèn eerst opmerken, bang dat die hun haastige mededeeling een verwijt vinden en weer ruziën zouden. Toen Sam het door ’t huis riep, speelden zij verwondering en brachten opnieuw de handen voor hun oogen en gluurden:

„Hè. .. . is ’t tóoh woar?" zei de ouwe gauw, om z’n vrouw voor te zijn, „bin ze wèg. . . .? god. ... ze bin d’r gister nog ewest. ..."

„Zal wel uutkomen," zei Sam zegepralend, „de’s netuurlijk vannacht gebeurd; ja, die baron loat óns niet zien dat-ie weg mut. ..."

„Dèt zal wel, ja, det zal wel," zei de ouwe en oog-knipte nog eens naar haar, dat zij zwijgen zou.