Zoekenden

LS-IE niet hoestte, roerloos op zijn wind-kussen, lag de ouwe Izaik Rosenstein al een week lang in zijn huiskamer-bedsteê. Thuis gekomen van een publieke metalenveiling, had hem, na een nijdigen woordentwist met z'n broer Karei, een beroerte gegrepen en verlamd. Zijn oude, sterke karkas, doortraand van zware voeding en machtigen leefwil, lag nu eindelijk gemokerd-voor-igoed op het tot zwakkeling neertrekkende wind-kussen. Zijn beenen en armen waren tot staven geworden; en ock zijn overige lichaam, behalve zijn hoofd, scheen een willoos ding, dat hem bij niets meer zou dienen. Alleen zijn geest, grimmig sterk, zidh rukkend en dwingend boven den geweldigen neerhaal uit van zijn stervende lijf, was nog maar enkele malen door den nevel der heenkwijning om-mist geweest, en telkens, den dokter met vak-verwondering verheugend, had hij zich weèr getild boven den greep van den dood uit, en was zijn denken, .maar weinig vertroebeld, herleefd, al brokkelde de stem de woorden ook tot nauw-'verstaanlbare reeksen uit den machteloozen, ontzenuwden mond. Maar allengs had ook daar de klauw van het Einde zich schampend vastgenageld, en met verangstigende rukken van verzet voelde hij zich langzaam vastgenepen: meer en langer bleef zijn bewustzijn 't stervende lichaam gelijk. Dan, tussdhen oogeniblikken van helderheid, deed hij verward, en mengde zidh zijn heroisch-koele kracht met het dwepend gemijmer van zijn oude jodenleven. Toen Joop binnenkwam, zaten Lion en Joede voor het roodbegor-