Zoekenden

115

als God wil, dan zal Hij de reuzen verslaan! en overleveren in onze handen! Gij doet als Kaleb en als Josua; gij zijt blijmoedig gebleven.

En als eenmaal de dag zal komen, dat gij voor Gods rechterstoel zult worden opgeroepen; als gij eenmaal zultigekomen zijn aan de grens van deze woestijn; dan, dan voorzeker zult gij ook komen daar, waar het land is vloeiende van melk en honing; daar, in dat hèilige land, in dat ware land, waar ons leven pas begint; in Gan Eiden, in de hof Eden! En daarom hopen wij, dat God, geloofd zij Hij, u nog voor ons sparen zal in lengte van dagen, opdat gij uw mede-joden zult sterk maken tegen die reuzen; opdat gij hun vrees voor die kwade machten, die hun bedreigen, zult helpen wegnemen, en ze allen maken tot Jehoediem in den waren zin des tvoords! Opdat uwe kinderen vreugde van u hebben zullen en gij nog lang, irnet uwe geachte echtgenoote in vrede en in voorspoed, zooals gij tot nog toe gedaan hebt, zult mogen leven. . . . Omein!"

Een zacht gegons en geschuifel van stoelen luidde op toen hij eindigde en velen riepen schuchter of ook blijmoedig-gemeenzaam: „Omein" op het zijne. Ouwe Beem stond op, en bedankte hem; zijn vrouw die schreide en tante Nette De Beer en Jette kwamen op hem toe en handdrukten hem; ook Jette en andere vrouwen bij haar hadden rooie oogen gekregen. Sam, onzeker van gebaren en zeggen, in de vernevelende blijdschap om de als uit de lucht gevallen vrouw met geld, en nog zenuwachtig wijl geen beslissing nog zichtbaar was, ging onhandig op Kan toe, dankte, zag hem aan en bleef links-lang vóór hem staan. Achter in de kamer mompelden vrouwen, hoofdknikkend dicht bijeen, haar vereering van den jongen Rebbe, voor haar oneindig geleerd; een heel verre, onbegrijpelijke voornaamheid was hij voor haar; een prachtige fijne spreker, en een knappe jonge man. Hartog Spier was stil blijven zitten, door Kan's toespraak met bijbel-