Jankef's oude sleutel

liggende, door de kinderen omspeelde, door de kat beslapen voorraad meestal alleen maar mindert doordat moeder en vader om beurten een rolletje met de ellemaat erbij onder den arm nemen om in een achterbuurtje of buiten bij de arme boerenknechts een onwetend en gevoelig vrouwtje er een stuk van op te praten. Om dien wanhoop die zoo goed gekend en bevriend en bemind is, wil je zoo graag bij de kinderen daarvan aansluiten, want dat lijkt dan of je eigen verleden weer levend wordt. Maar o, na tien minuten weet je niets meer tot elkaar te zeggen, en dat waarmee je de wandeling en de dag wilt mooi maken, wordt zoo vreemd opgenomen, dat het is alsof de gloed ervan vermoeid neerslaat en in belachelijke lichtsliertjes uiteendrijft. Dan komt de spijt en een beetje wanhoop om wat je weer geloofde te moeten aanhalen: een jonge die dicht zit, die je nog niet gek durft vinden omdat hij even arm is als jij, en een jaartje jonger, maar aan wie je niks hebt dan dat er iemand naast je loopt; soms ga je gek doen omdat je denkt dat je iets van je uitgang kunt redden met te zoeken wat hem bevallen zal. En je begrijpt niet dat het niet zoo is als je denkt, met dat voorhuis en de kamer daarachter, bij hem.

Jozefie Vecht is ook blond en stil; een klap op zijn kop, zegt Jankef, van zijn dronken vechtersbeest van een vader geërfd, ja, voor dat-ie geboren is dan wel te verstaan! Jozefie Vecht praat wel met je mee, over de mooie dingen, maar hij doet het zoo lamlendig, met zijn als zoekend gebogen hoofd, dat je er niet zeker van bent of-ie je maar niet napraat. Hij gaat op Sjabbes naar school: zijn moeder wil de kinderen er bovenop werken, juist tegen de vader in die als een hourek zuipt, en vecht en thuis de boel kapot slaat dat de kinderen trillen en vluchten. Daarom praat Jozefie en vooral zijn twee jaar oudere zusje Rosalina altijd over beter maken van de men-schen, slechte dingen afleeren, dat hebben ze van hun moeder die zoo flink haar strop verdraagt; Rosalina (zij heet thuis ook zoo, vooral ook bij haar vader die het met plattelandsche plechtigheid uitspreekt) doet het met een dikken gezwollen uithaal en zegt er vaak gedichten bij op, zoodat Eli zich bijna ergert aan dien dikken boerenbobbekop, die met opgeblazen wil, verzen uitkotst zonder om de hoorderswaakzaamheid te denken. Jozefie is veel bescheidener, maar al werkt hij vlijtig op school waartoe zijn moeder hem voortdurend aandrijft, Eli kan toch niets echt eigens aan hem vinden; hij zit onder de plak van Rosalina en het is of hij altijd zoekt om er onder uit

81