Jankef's oude sleutel

oordeelen. Dan moet je daar godverdomme niet langs gaan.” „Poeh! Ik zal jou vragen waar ik loopen moet!”

„Ik heb gedaan wat ik kon. En jullie niet. Het kan me niks schelen wat je dervan zegt. Als ik daar op die school moet zijn, dan moet je ook zorgen dat ik er behoorlijk uitzie. En dat ik er kan zijn. Ik heb goeiendag gezegd en hoe, dat doet er niet toe. En jullie hoeft niet vlak langs school te gaan met de kar vol. Daar word ik mee gepest. Dat is voor hun idioot, dat je een vader hebt die met zoo’n kar langs de school gaat.”

„Zóó is dat.... idioot! Nou dan is het maar idioot!’’ „Belachelijk,” mokt Eli na, „ik zeg toch niet dat je kunt helpen dat je die kar noodig hebt. Maar ik ook niet. Belachelijk om zoo weinig te begrijpen dat ik nog een standje moet krijgen voor zoo’n grapje.”

„Haalt me de jonges aan tot bij de schuur,” verzet zich Jankef nu ook kleintjes, meer tegen het lot dat hem van zooveel kanten prikkelt, dan tegen Eli. „Daar zul je thuis spektakels van beleven als ze ’t hoort. Wat moét je met zoo’n jonge, daar.” „Ze kan met haar spektakels naar de verdommenis loopen.” „Dat sjalf.... Het is toch mooi van de jonge” (Marius wordt weer nobeler voor Jankef). „Ik had ’m eigenlijk nog wel be-hooren te bedanken ook.... al doet-ie het ook voor zichzelf.” Dat Hanna en Marius in den tuin elkaar hebben aangehaald, daarover spreekt Eli maar niet. Dat, en het tooneel tusschen Evelien en haar vader, dat blijft voor hemzelf. Daarvoor is het vertrouwen tusschen vader en hemzelf nu niet groot genoeg. Al hoopt hij dat het altijd nog maar tijdelijke verstoring is. Nu blijft het maar van hem, dat alles, van Evelien en van Hanna. Voor de jeugd. Voor zijn verliefde hart.

Hoewel die ontmoeting Marius even drukt: die warme hittige geest, met den ruigen kern van uitzonderlijke, van aantrekke-lijk-vreemde volkskrachtigheid, trekt hem prikkelend, den jongen van den stof-onderzoeker, als een wereld die hij doorproevend zou willen kennen. En hij weet dat hij veel kan durven; hij is jong, onbezorgd, en lenig: hij gaat morgenavond, bij de muziek, vast en zeker dat meisje, die Hanna zoeken.

115