Pakkettenrapport Rode Kruis

88

repatriëringsdienst uitdrukkelijk werd verboden telegrammen anders dan door bemiddeling van het departement te zenden, had Dentz dit telegram zelf willen zenden. Gelukkig kwam hij er eerst mee bij mij. Behoeft het toelichting, dat ik mij tegen verzending van dit open telegram verzette?

Toen Dentz mij kwam vertellen, dat hij overeenstemming met de Noren had bereikt over de autobussen, zeide ik hem, dat het noodzakelijk was een overeenkomst op schrift vast te stellen, aangezien ik wist welke consequenties aan een dergelijke afspraak verbonden konden zijn. Daarna zou ik de principiële goedkeuring aan Stockholm seinen. Dit heeft blijkens het rapport Dentz van 15 tot 17 Maart geduurd. Daar aan de overeenkomst ook financiële consequenties vast bleken te zitten, was overleg met de minister van Financiën nodig.

Besprekingen van Dentz met het Departement van Buitenlandse Zaken (Baron van Pallandt) werden onnodig geacht, in de eerste plaats, ómdat het contact tussen de departementen van Sociale Zaken (en z’n diensten) en van Buitenlandse Zaken geschiedde via de minister, of voor zoveel deze daarmee accoord ging^ via mij. En, wat hulpverlening betreft, ingevolge aanwijzing van de minister van Buitenlandse Zaken, steeds met Dr. Huender. Door Dr. Huender zal U zeker gaarne worden bevestigd, dat tussenkomst van de heer Dentz daarbij volkomen overbodig was. Bovendien zou aan ondergeschikt personeel over de loop van zeer belangrijke onderhandelingen al zeer weinig kunnen worden medegedeeld.

Dat een op 21 Maart uit Stockholm verzonden codetelegram eerst een week later aan Dentz bekend werd, kan juist zijn. Met de verzending ging een dag gepaard, met het decoderen zeker nog 2 dagen. Het duurde gewoonlijk 4 tot 5 dagen voor een telegram de minister bereikte. Daarop werd door mij de inhoud telefonisch of mondeling onmiddellijk aan de heer Ferwerda doorgegeven. Deze zal U de gang van zaken zeker bevestigen.

De bewering van Dentz, dat wij een kans hebben laten voorbijgaan om de mensen uit Bergen-Belsen te redden, is klinkklare onzin. Met de onderhandelingen die werden gevoerd, hadden wij geen bemoeienis; het zal U zeker bekend zijn op welk hoog niveau die werden gevoerd. Een figuur als Dentz kwam daarbij niet in aanmerking. Die onderhandelingen zijn mislukt, tot ons aller leedwezen. Noch het Departement van Sociale Zaken, noch ik hadden aan het welslagen iets kunnen veranderen. Deze opmerking van Dentz bewijst te meer hoe weinig hij van het gehele gebeuren heeft begrepen.

Tot slot moge ik nog iets zeggen naar aanleiding van het antwoord van Dentz op de vraag van mevr. Boissevain. Ik wist, dat een mijner kinderen in een kamp in Duitsland zat, in Bergen-Belsen of in Theresienstadt. Dat wist ook Dentz. Hij weet ook, dat wij dit kind nimmer meer hebben teruggezien. Dat hij het desondanks doet voorkomen alsof ik de reddingspogingen zou hebben verijdeld, daarvoor zijn slechts termen bruikbaar, die ik hier niet wens te bezigen.

(w.g.) M. DE GROOT.