Pakkettenrapport Rode Kruis

147

hoe onvoldoende en ongeregeld ook, een grote morele steun zijn geweest, nu gevoelden velen zich als „het vergeten leger”.

De beschuldiging van de Commissie van onderzoek, dat duizenden Nederlanders tengevolge van het niet ontvangen van levensmiddelenpakketten zijn omgekomen is door niets bewezen, zij is tendentieus, zo niet erger.

Evenzeer wijzen de ondergetekenden de beschuldiging verre van zich af, dat het Rode Kruis door formalisme zou zijn beheerst en meer moed, initiatief en fantasie had moeten tonen. De vergelijking met Noorwegen en Denemarken die zoveel meer bereikten, is volkomen vals; deze landen verkeerden onder geheel andere omstandigheden en hadden oneindig meer mogelijkheden dan Nederland. Een ieder die de rapporten hieromtrent onbevooroordeeld leest zal dit onmiddellijk moeten toegeven. Er is geen land geweest, dat door de barbaarse Duitse bezetting en vooral het civiel bestuur, zodanig is onderdrukt, getyranniseerd, geplunderd en gehavend als Nederland, dat bovendien nog te worstelen had met zijn eigen verraders, de N.S.B.-ers.

Het kan zijn nut hebben nog iets meer mede te delen omtrent de werkzaamheden van het Hoofdbestuur van het Nederlandsche Roode Kruis om aan te tonen dat het nooit beheerst werd door formalisme.

In het begin der bezetting heeft het Hoofdbestuur vier uitstekend uitgeruste ambulances naar Frankrijk gezonden, die tot in het Zuiden doordrongen, om zieke en gestrande Nederlanders naar het vaderland terug te voeren. Het resultaat was uitstekend. Er werd een bureau opgericht om Nederlanders in Frankrijk geregeld van geldmiddelen te voorzien'. Vervolgens werd een bureau opgericht om adressen te verzamelen van civiele Nederlanders in het buitenland, van schepelingen der koopvaardijvloot etc. Hierbij werd gezorgd voor correspondentiemogelijkheden, waarvan tienduizenden een dankbaar gebruik maakten.

Van den beginne af aan hebben het Hoofdbestuur van het Nederlandsche Roode Kruis en talrijke afdelingen zich in hoge mate het lot aangetrokken van de politieke gevangenen in de concentratiekampen en gevangenlissen in Nederland. Het prachtige werk waarmede Mevrouw de Bussy en Mevrouw van Beuningen begonnen waren, om onze politieke gevangenen van voedselpakketten te voorzien, werd al spoedig onder het Rode Kruis gebracht en met behulp van het Rode Kruis met schitterend resultaat voortgezet, niettegenstaande de tegenwerking der Duitsers.

Over het zo bijzonder te waarderen werk van,Mevrouw van Overeem moet nog het volgende worden opgemerkt:

In het rapport van de Commissie op bladz. 18 wordt hieromtrent vermeld:

„Deze verzorging, n.1. die der politieke gevangenen, geschiedde door de Dienst van speciale hulpverlening, opgericht door en: onder leiding van Mevrouw van Overeem. Het succes in haar arbeid wist zij te bereiken met moed en doorzettingsvermogen en door mondeling overleg met den Befehlshaber der Sicherheitspolizei und des S.D. terwijl het Hoofdbestuur de gehele last van dit contact op Mevrouw van Overeem legde.”