Pakkettenrapport Rode Kruis

i ij

zu gewähren, wo es sich um Staatenlose handelt und dort nicht einzugreifen, wo eine rechtskräftige Regierung besteht, welche sich um Ihre Nationalen zu kümmern hat.” Uiteraard waren de noten, welke wij in persoonlijke gesprekken te kraken kregen, nog veel harder, doch gelukkig liet de Joint zich tenslotte toch, althans in vele gevallen, weer overtuigen, dat het practische gevolg van dergelijke competentiekwesties niet mocht zijn, dat er geen hulp werd geboden. Begrijpt U, dat wij ten slotte wanhopig schreven: „Na de oorlog zal men elkaar de schuld geven” en: „Intussen verhongeren onze mensen. Zullen wij, als misschien weinigen het toch overleven, hun dit alles durven vertellen?” En als U dit begrijpt, begrijpt U dan ook, dat „Londen” ons toen een hele tijd negeerde, omdat dergelijke opmerkingen beledigend waren!

Het was alles zinloos. Het is het nu nog meer. Laten we liever terugkeren tot de mensen, die ons geholpen hebben.

Dr. A. Silberstein, lid van het Joodse Wereldcongres, en zijn echtgenote hebben vooral in de kwestie der Zuidamerikaanse passen wonderen verricht. De heer en mevrouw Posner en Dr. Scheps van het Office Palestinien hebben bij de actie voor Palestina-certificaten nachten lang onvermoeid doorgewerkt. Dr. Riegner van het Wereldcongres heeft vooral door het samenbrengen in één reddingscomité van vertegenwoordigers der verschillende nationaliteiten en comité’s prima werk gedaan en stond ook verder steeds voor ons klaar. Dr. Gur-wisz, zijn vrouw en Dr. Weil van de O.S.E. (Oeuvre Secours aux Enfants) hebben al het hun mogelijke gedaan om ook iets voor de Nederlandse joodse jeugd te doen. In Frankrijk en België hebben zij duizenden kinderen kunnen helpen, voor Nederland is ook dit mislukt. De Amerikaan Roswell D. Mc Clelland, special assistent to the American Minister, heeft ons, waar het te pas kwam, vlot en prettig geholpen. Als enig werkelijk nadeel van mijn zwijgen in deze na-oorlogse jaren, heb ik steeds gevoeld, dat vooral de Joden in Nederland te weinig weten hoezeer al deze hier genoemde mensen bereid waren alles te doen, wat het lot der onzen enigszins kon verlichten.

Mijn relaas overlezend, bemerk ik pas, hoezeer ik mij in mijn weer opgeleefde verbittering heb laten gaan. Toch geloof ik niet, dat het juist zou zijn het in een systematischer, zakelijker verslag te veranderen. Ik zou het denkelijk niet eens kunnen. Zó heb ik het beleefd, zó leeft het nog in mij en zó leg ik het U voor. De enquêteur staan alle in mijn bezit zijnde rapporten, brieven en telegrammen, lijsten en cijfers ter beschikking.

Ik kan tot slot slechts de oprechte wens uitspreken, dat dit rapport noch door huidige noch door toekomstige enquêteurs zal gezien worden als een chronique scandaleuse, hoofdzakelijk als een aanklacht tegen een aantal mensen en als een lofzang op enige anderen. Als het dat alleen of hoofdzakelijk geworden is, had ik ondanks daaruit voortvloeiende misverstanden, liever in mijn aanvankelijk zwijgen volhard. Hopelijk ziet men in dit rapport, wat het bedoelt te zijn en wat alle genoemde gebeurtenissen ook waren: van A tot Z een nieuw bewijs voor het feit, dat tegen het barbarendom in, velen door gebrek aan inzicht of door gebrek aan macht, noch pro-semietisme, noch voor-