De verdwijning van Anneke Beekman en Rebecca Meljado, Witboek

genoemd Joods gezin — handhaafde.

Wat deden de pleegmoeders? Tot tweemaal toe lieten zij het kind „onderduiken". En alle pogingen die in het werk zijn gesteld om dit ongelukkige leven-in-het verborgene voor dit Joodse weesje te doen eindigen, bleven vruchteloos. De politie heeft het kind niet gevonden tot dusverre en zelfs pogingen om met de dames over het lot van het kind te spreken, stuitten af op haar mededeling, dat het kind op eigen gelegenheid is weggelopen en dat zij — ex-pleegmoeders — niet weten waar het kind is. Gelove het wie wil. Dat zij, die zo aan het kind verknocht heten te zijn, de politie of kinderpolitie hebben verzocht, het meisje op te sporen, is althans niet gebleken ....

Het andere verdwenen meisje, Rebecca Meljado, verbleef bij een alleenwonende ongehuwde vrouw, die zich niet ontzien heelt het kind tot driemaal toe te ontvoeren of te laten ontvoeren. De laatste keer verscheen een vrouw — waarschijnlijk „pleegmoeder" zelf — per taxi bij de school van het meisje; en in die taxi is het kind ontvoerd.

Dit alles gebeurde in het na-oorlogse Nederland. En nu is merkwaardig de reactie op deze misdrijven — want dat zijn het naar Nederlands recht — van sommige kranten. Het is om die reden, dat wij boven dit stukje het woord VERDRAAGZAAMHEID zetten. En dan denken wij aan het artikel, dat pater S. Jelsma M.S.C. onlangs in dit blad onder deze titel schreef:

„Verdraagzaamheid heeft te maken met respect voor de menselijke persoonlijkheid. Dat respect moet de gehele mens omvatten: zijn persoonlijke vrijheid en eigen verantwoordelijkheid, maar óók zijn onrustig zoeken naar waarheid" ....

Wat zien wij in de hier behandelde gevallen? Dat de jongens Finaly en de meisjes Beekman en Meljado op een leeftijd, waarop zij nog niet zelf kunnen kiezen, waarop hun persoonlijkheid nog niet is gevormd, waarop zij zich nog geen verantwoordelijkheid (ook tegenover hun eigen, door misdadige bezetters vermoorde ouders!) bewust kunnen zijn, gedwongen worden te leven in voor de ontwikkeling van de persoonlijkheid uiterst ongunstige omstandigheden; ten eerste: „ondergedoken", d.i. in een sfeer van angst, vrees-voor-verraad, vrij zeker onder een valse naam; ten tweede: in een deze Joodse kinderen opgedrongen godsdienst. Men zegge niet: de kinderen wilden zelf