De verdwijning van Anneke Beekman en Rebecca Meljado, Witboek

ANNEKE BEEKMAN werd een paar maanden na de Duitse inval in ons land t.w. op 21 November 1940, uit orthodox-Joodse ouders geboren. Toen de antisemitische maatregelen van de Duitse bezettings-autoriteiten een hoogtepunt bereikten, hebben mensen van de Nederlandse verzetsbeweging het kindje aan de greep der jodenjagers weten te onttrekken. Het werd in Juni 1943 bij de dames Van Moorst te Hilversum ondergebracht, die het liefderijk opnamen en goed verzorgden. De heer en mevrouw Beekman, vader en moeder van Anneke, vielen in handen van de Gestapo, en werden gevankelijk weggevoerd. Zij zijn nimmer teruggekeerd, zodat Anneke verweesd achterbleef.

Zoals bekend is, werden na het einde van de oorlog alle oorlogspleegkinderen, wier ouders niet waren teruggekomen, ingevolge het K.B. F. 137 van 13 Aug. 1945 aan de daarbij ingestelde Commissie voor Oorlogspleegkinderen (O.P.K.) toevertrouwd. O.P.K. moest voor de haar loevertrouwde kinderen rechterlijke uitspraken tot voogdij-opdracht uitlokken; zo lang er geen rechterlijke uitspraak was, had O.P.K., waarin een niet-Joodse meerderheid benoemd was, het recht alle door haar noodzakelijk geachte beslissingen over de haar toevertrouwde oorlogspleegkinderen te nemen.

Ten opzichte van Anneke Beekman heeft O.P.K. reeds spoedig na Augustus 1945 bepaald, dat het kind uit het katholieke milieu van de ongehuwde dames Van Moorst naar een Joods-orthodox gezin overgebracht diende te worden. In de eerste plaats werd dit gewenst geacht, omdat men als vaste stelregel had aangenomen, dat achtergebleven kinderen zoveel mogelijk overeenkomstig de godsdienstige overtuiging van de weggevoerde ouders opgevoed behoorden te worden, terwijl het evenmin gewenst geacht werd, dat het meisje in een pleeg tehuis zou blijven, dat ingevolge van het ongehuwd zijn der dames Van Moorst niet als een volledig gezin beschouwd kon worden.

VERZET.

De dames Van Moorst verzetten zich tegen dit besluit van O.P.K. Enerzijds hadden zij zich aan het op-groeiende meisje gehecht, zodat het haar zwaar viel

66