De verdwijning van Anneke Beekman en Rebecca Meljado, Witboek

vallen, waarin de rechter anders heeft beslist; waarover hij natuurlijk zijn redenen moet hebben gehad, Het zou onvruchtbaar zijn — en het ligt ook niet op onze weg — in twijfel te gaan trekken of die redenen altijd gegrond waren. Hoe de uitspraak ook luidde, men dient voorop te stellen, dat de rechter het belang van het kind als beslissende factor heeft beschouwd. De buitenstaander, die de juistheid — het zal heel vaak een slechts betrekkelijke juistheid moeten zijn — van zo'n beslissing wil betwisten, moet wel bijzonder goed, op zijn minst zo goed als de voogdijraad en de rechter zelf, in de zaak thuis zijn. Daarom is het ook zo zinloos en zelfs misleidend, gelijk Elseviers Weekblad onlangs heeft gedaan, een nogal larmoyant verhaal de wereld in te sturen over een Joods oorlogspleegkind, dat niet aan de pleegmoeder was toegewezen, maar aan een Joods gezin. De nieuwe Joodse pleegvader was beheerder van een Joodse begraafplaats en dat is dan voor de auteur in E.W., die zich niet ter plaatse op de hoogte had gesteld, aanleiding te schrijven, dat het kind nu tussen de grafzerken moest opgroeien. Echt iets voor een „lekker" stuk. Maar „lekkere" stukken zijn wel het minst aanbevelenswaardig in zaken als deze. Niettemin gebruikt het r.k. dagblad De Gelderlander het „lekkere" stuk in E. W. als bewijs voor het feit, dat men in deze zaken het belang van het kind zelf vergeet. Wij moeten aannemen, dat de Gelderlander omtrent het in E.W. beschreven geval geen andere voorlichting heelt genoten dan hetgeen E.W. er over schrijft.

„Waarom De Gelderlander er bij vermeldt dat E.W. een niet-katholiek blad is,lijkt wat raadselachtig. Soms om aan te tonen, dat men niet katholiek hoeft te zijn om over zaken als deze een oordeel te hebben? Dat zou dan een van de weinige juiste punten zijn in het artikel, dat voor het overige is gewijd aan de kwestie van de ontvoerde kinderen Beekman en Meljado. Zolang het tegendeel niet zonneklaar is mag men niet twijfelen aan de juistheid van 's rechters uitspraak, ook in zaken-Beekman en Meljado. Dat wordt over het algemeen ook niet gedaan. Wel voert men het pleegouder-leed aan ter verklaring van het feit, dat deze kinderen onttrokken worden gehouden aan het wettig over hen gestelde gezag. Maar over het algemeen onthoudt men zich — terecht — van een oordeel over de vraag, of het verantwoord was dit pleegouderleed in het leven

93