Levensgang, eerste deel

i8₇

— Pak-an! — gilde Bresser razender van drift, — pak-an, of 'k sla'ze hard-stikke-dood, as ze nog langer onder m'n ooge blijve !... pak-an zeg 'k jel

'n Opstandje kwam in de kamer; alleen mevrouw Bresser lachte, omdat ze 't Levie al lang voorspeld had, dat 't te dol was om vier van die beesten in éen kamer te zetten. Geholpen door den gedienstige Lepper, die mee-jammerde op de maat van z'n patroon en door Rozijn, werden alle vier kooien weggedragen, in de lange gang, naar de keuken, onder razend rumoer en brutaal-snibbige kritiek van Saartje, dat ze nog, onder 't koken ״mit die mesjoggene beeste zat opgeschreep."

Hijgend van hitte en bietachtig rood van opwinding en zweet kwam Bresser met z'n knechten weer binnen.

— Nou ken je tenminste je eige wóórd weer verstaan, — zei Bresser z'n gezicht afvegend.

— Wie is d'r dan zoo 'n ijzere nierich en koop z'k vier papegaaie tegelij-ijk? — bonkte Sak er weer op. Maar Bresser gaf geen antwoord. Ook 't piano-gehamer had opgehouen, gelijk met de klarinet. Alleen de viool bleef doordrenzen zeurig-dun door 't plafond heen. Toen kwam de kleine familie Bresser binnenlawaaien, de twee jongste jongetjes, Manuel de klarinettist, Henriette en Celien, allen om mevrouw Bresser heenhangend om koffie met cake.

EINDE VAN HET EERSTE DEEL.

14