Levensgang, eerste deel

77

véle!.. . ik noem jóu doch niet!.. . wie 't sroentje pas, die trek 't an. . . nóggg!

— Hou je mond nou maar! —■ snauwde Bresser norscher, iets voelend van Saks bedremmeldheid.

Maar toen werd Sak nijdig, verhit door 't lawaai om zich heen. Hoog schorde ie, door de muziek-herrie en 't vogelende lach-geschreeuw heen:

— Ik wil niet! .. . dat verdom 'k!.. . nógg!. . . hoe laat ik me daar koejeneere van jou ? ... ik bin geen snotaap !... snau jij an je Herman af, nöggg ! . .. ik meen wat 'k zeg ! ... jullie, jij, Móos, Natega, pomsjtok. .. allemaal belazere jullie an de werksman, mit klateersel veur boort, mit óverwich, mit molehuur, mit alles!

— Begappe ze ons dan niks? — vroeg Bresser dreigend, — en hè-je niet gehoord, jij mit je praats, hoe ze bij mijn blómpotte ¹) ? . . . en hè-je nooit gehoord van Suus, wat ik met al die pèsponems de godganschelijke dag heb uit te staan ? ... hoe ze me bloéd make spuge ?.. . je geeft ze dauw-wit goed en ze brenge je fróttigheid, zwart of bruin terug!... of ze me begappe?... de hare van me kop koste ze me, die werklui waar jij zoo'n ragmones ²) mee hèt!... óf ze me begappe ? . .. zwijg maar still!

— Hebbe zuilie dan nie glijk ? . .. jullie begappe an haarlie doch ook !... geef-an-de-keizer-wat-an-'m-is — zeg 't spreukwoord . . . of jullie zuilie zóó begappe of zus.. . kodisj gehups kodisj allewanden! ³)

— Nou, ik zeg je! — gilde Bresser in onstuimige verhitting van z'n woorden, met woest hand-gebaar dreigend, — dat ze me me hare van me kop koste! .. . spreek jij nou, Lozij!

Lozij lachte z'n glimlach breeër; hij vond 't eigenlijk te mal zich af te geve met dit gemeene sujet; maar toch bromde ie iets zachts, voor zich uit, dat wegzonk in 't lawaai.

— Wat-zeg-u ?... zal 'k verrèkke azze we z'k ons eigen woord vestaan kenne, — grinnikte Sak.

— Ik zeg, als dat Levie gelijk heeft! — bulderde Lozij inééns boven 't huilende lawaai uit, toch kalm glimlachend, zacht om-aaiend kalen kop met z'n zakdoek.

Ironizeerend op z'n maanhoofd, wijzend, viel Sak in:

— é Kuns! .. . an u kènne ze de hare van u hoof koste, . . . u het 'r niks óp, ... de rechte soort... twee hande op één. buik, en ... dóch laat 'k me niet afstrije, al bars je van kwaadheid Levie, zóó veur me ooge!... ik wéét wel as ze blompotte en as ze ruile,. . . krieje bekaamberijre ⁴) maar vertel mijn ereis, azze ze je je hare van je hóof koste, hoe kom. jij dan an je duite? — riep Sak, bulder-rammeiend z'n laatste woorden.

Krijschend weer drong Lozij er iets tusschen in, maar Sak weerde

¹  Meelij. ^s) Of je zus of zoo danst. *) Ze moeten wel.