Levensgang, eerste deel

122

terug, door 't gesmoorde gegiegel om 'm heen, zich lekker scherp en brutaal voelend:

⁴—•O, dan moet je niet bij juffrouw Swaal weze, Hols... Hols heet je, nie?... maar hier bij die meneer,... daar in de hoek, daar bij die kasdeur, lings!

Hein keek maar even, want aan z'n heel doen kon ie zien dat de klover 'm bedonderde. In stroef aangekijkvanSwarthuizen, onder kwaadaardig fronsen van wenkbrauwen, zei ie toonloos:

— Zóó.

— Zie je 'tnou nog niet?... hê־je dan stront in je ooge? — viel Swarthuizen gemaakt-kwaad uit.

Hein kookte. Wat verbeeldde dat gele, magere kakebakkes zich w¹el? moest ie zich nou door dien beroerden kerel voor den mal laten hoüen?

Swarthuizen, brutaler wordend, de rooie kleur van Hein aanvoelend als verlegenheid, spotte verder en schreeuwde in overlollige dollerij dwars door den winkel naar den hoek:

Meneer Broos, daar is 'n beheime ^r) om je te spreke... óggenèbbiech,... 'n zuigeling... voor mijn part mag u 'm jitche. ²) • Zwaar lach-uitgebarst om de grap van Swarthuizen. Hein begreep maar half. Maar strak was ie ineens blijven staan; even flitste 'n heet gevoel van woede in 'm op; z'n beschroomheid en bleuerige angst klotsten weg. Heelemaal vergetend waar ie was, bleek als 'n dooie, liep ie recht op den zittenden Swarthuizen aan en in z'n lange magerte op 'm neerziend, schreeuwde ie met gillend zenuwgeluid in z'n stem:

— Zeg jij ès, meneer de klover!... als je me bedóndere wil, dan motje 't zegge!... dan heb ik poote an-me lijf!... Hè je niks anders te doen, dan werklui voor de gek te hoüe, hè,... zwijnjak?

Woest klonk z'n stem door de werkplaats. Swarthuizen was bleek-bevend, met angstig spier-vertrek om z'n mond, achteruitstuivend van 'n stoel, tegen den muur aangedrongen, 'n Bres gaapte plots in de ommuring van werklieden om Eva's plaats.

Vreemd-onthutst, keek ze met groote-oogen-verbazing naar de plek waar Swarthuizen en Hein tegenover elkaar stonden;'n nare stilte was everi suizelend. Toen, in statig stemgeklank, vroeg ze, toch zacht door de stilte heen:

Wat gebeurt er, meneer Swarthuize?

Hein zag nu pas juffrouw Eva; 'n hevigen schok voelde ie; ver-légen wou ie wegkruipen, de gang in, om z'n woesten uitval. Maar dan^; zag ie 't afgeblufte gezicht van Swarthuizen weer, met toch minachting op z'n snuit, en wèg was weer z'n verlegenheid. In lange passen liep ie door naar Eva's plaats. Gedwongen-kalm vertelde > ié onder 't spottend, onderbrekend gelach van al de klovers

¹  Besnijden.