Letterkundig leven, deel 2

WINTERKONINKJE . 2o5

drieste Winterkoninkje, dit alles is gegeven met veel zeer innig en zeer subtiel-gevoelig talent. Het is geen pompeus kunstwerk, het is niet groot gezien, nietgroot gebeeld, maar het is innig, fijn, van een zachte bekoring en heel subtiel van ziele-aanraking. Huiver en angst gaan er niet doorheen. Integendeel, er ademt eenvoud in het boek, veel zacht-gestemde eenvoud.

Ja lezers, een boek met veel "narigheid", maar van een zeer bizonder en fijn levensgevoel getuigend.

Er zijn ook nog wel veel te slappe dingen in, tafreel-tjes die het niet doen, veel te mager van actie en niet doorstroomd van iets zeer levendigs, maar daartegenover staat het gelukken van veel andere weer.

Vol fijne, schrandere scherts soms is Dekking, en een innigheid, die je doet schreien.

Stijl-ontleding zal ik achterwege laten. Er staat zeer veel gebrekkigs in, zóó zelfs, dat een wrevelig gestemd criticus er met succes vernielend doorheen kan slaan. Detail-critiek op taal en beschrijving vooral kan gegeven worden.

Ook de dialoog lijkt soms zeer mislukt en van een zonderlinge onzekerheid en onjuistheid. — Het briefje van Winterkoninkje is als stijl-objectivatie van dit meisjes-innerlijk heelemaal niet gelukt. Dit zou ik Dekking uit de eerste zin-samenstelHng al dadelijk kunnen laten voelen.

Maar de klare, aantrekkelijke gevoelstoon van het verhalende proza dringt den indruk van mislukte stijl-deelen op zij.

En zoo blijf ik Winterkoninkje noemen een boek van zeer innig geuit zieleleven, waarvan ge het zuivere, het echte, het mooie dra voelen zult als ge het leest met overgave en met genegenheid, ook al is het onderwerp niet sympathiek, en al is het vrij van alle preekerij.

Ik heb dit boek door Everts ergens als een middel