Zegepraal

463

dood voor de fijne trekken en diepste gevoeligheden van zulke rampzalige naturen.

Je speurt de fijnste denkingen en gevoelens öp, je legt haar innerlijksten levensdrang bloot, hun geheimste wenschen, ieder vezel, en iedere zenuw van haar bestaan.

Je bent schijnbaar onbarmhartig chirurg, in waarheid vol liefde voor zulke schepsels, om te beelden den waren, voor ieder bijna onbegrijpbaren aard van deze meestal zeer gekom-pliceerde naturen.

VIII.

Ik zie 'n haven waarin schepen van allerlei volkeren wemelen.

De vlaggen en wimpels wapperen kleurig, als vaandels en sjerpen hoog in de lucht. De hemel staat eindeloos blauw overkoepelend 't water en de zon schittert en speelt tusschen de scheepsvlaggen en masten.

Er koelt een verrukkelijk briesje en de zee ruischt in golf-klots in spoelend gespeel langs de havenkaaien.

Ik zie zeilers en stoombooten, driemasters, tweemasters, ouë galjooten, vaartuigen van ouden en nieuwen tijd dooreen. Ik zie torpedo's naast bommen, en slanke kielen, en jachten, rank als meeuwen, 't koper gloeiend als beschenen goud.

Ik zie in die haven het volkerenleven, grootmachtig en kleurig en ieder schepsel naar z'n aard en z'n wezen.

Zoo Florence, wil ik het epos van dezen tijd, voor allen tijd, een reuzehaven waarin alle menschkarakters binnenloopen onder 't zonlicht, in storm, onder ontzaglijke dreigluchten en vlak in de nabijheid der eeuwige ruischende zee, die wegspoelt, aanspoelt, waarin 't rhythmus van 't eeuwige deint.

Als ik de verrukkelijke gracie van den griekschen Venus zie, krijg ik altijd één moment 'n akelige gewaarwording. Die geschondenheid van dat prachtschepsel!