Zegepraal

259

Alleen de Prediker was mij nog vreemd, ik doordrong hem niet. Veel jaren moesten over mij heengaan eer ik diens sardonische wijsheid begreep.

Jaren lang, tot mijn zestiende wel, bleef mijn zomersch-schaduwgrachtje de plek waarop ik mijn visioenen van dat leven in allerlei gestalten mij liet omzweven.

De schrik'lijke Job versteende me van smart, en ook die doordrong ik niet geheel, zooals de profeten. — 't Hooglied verbrandde m'n ziel van passie ; 't Hooglied, dat vlamde diep-purper als gloeiende wijn, de zinnen in zwijmroes nevelde. —■ En toch leek het mij niet zuiver genoeg van geestelijke pracht. — Er was 'n zinnelijkheid in die me soms hevig stoorde, naast het trieste, aangelapte bijwerk, dat tusschen de echte klankschoonheid hinkt. — Ik wist in mij een menschelijke zinnelijkheid, en toch wilde ik, als Jesaja, mijn liefde eerst kussen als mijn lippen door een engel met gloeiende kolen waren gezuiverd van alle kwaad.

Dat alles was kindergedroom, zonder werkelijkheid, maar in mijn ziel zoo reëel, als 't reëelste ding er buiten.

Zoo aan den lijve, werd ik, als geen Westerling dit kon, doorstraald van het innigste bedoelen, het verhevenste be-geeren der Joodsche wijzen.

En zoo mij later de Hebreeuwsche lyriek, de kunst, niets anders is geworden dan lyriek van groote ontroering, in duizenderlei klanken uitstroomend, die niets anders had gedaan dan het godsgevoel heffen tot 'n allegorisch visioen, zonder andere waarheid dan die der schoonheid, — toén was zij mij meer, was godsgeloof en schoonheidsontroering één, stortte die lyriek over mij heen als orgelzangen uit kerkhallen, wolkten zij een gouden schemer over de aangezichten van ieder devote die luisteren kwam.

Er ruischte in mijn knapenziel een muziek, die toen al de machtigste gevoelens van smart en vreugde in me gestalten gaf.

Heel jong al heb ik het hevige sentiment voor allergrootste dramaturgie in me voelen leven en woelen.