Aron Laguna

186 ARON LAGUNA

L e a (zacht huilend). Hij ként je al zoo goed — hij lacht en hij klapt in z'n handjes als ie je ziet!

A r o n (hevig ontroerd). Ik ... kan ... ik kin 't niet doen!... 't Is me 'n marteling... 't is... (stikt half). Dat praten met jou nü ... met joü ... Ik verzoek je... ga héén Lea!

L e a.

Hoe kan je ?

A r o n.

Nee, spreek er niet van — dat... zou ... me ... te véél zijn! Zoodra ie béter is, zié ik 'm weer!

Lea (zich niet meer kunnende beheerschen). Dat dénk je... dat dénk je... dat dénk je maar!... Maar voél je dan niet... dat ik hier alleen kom in doodsnood... als 'n moeder, gek... gék... gék van angst en verdriet?

A r o n (schrikt). Wét?... Wat méén je?

Lea (huilend). Ik heb me van z'n bedje éfgescheurd... om je te halen !... De dokter wou... wou 't niet ééns toestaan!

A r o n (grijpt haar pols woest).

Wat?!

Lea (schreiend). Omdat 't zoo érg... zoo héél, héél érg is met Baruchje!

A r o n (wankelt en ontstelt hevig). Erg?... Zóó... héél... érg?