Aron Laguna

ARON LAQUNA 125

— Toen hebben papa en mama me onder handen genomen... 't liet me allemaal steenkoud — maar nou... nou Roset er is en van me houdt zooals nooit iémand van me gehouên heeft...

A r o n.

Stil maar — éls ik het doe — is 't voor vader.

J a c q u e s {grijpt Aron's hand). Ddnk je Aron. — Jij bent zoo enorm sterk — ik bewónder je kracht, je zélf beheersching. — Jij hebt toch óók veel van ... Lea ...

Aron (onderbreekt hem streng). Zwijg Jacques!... ik vréég je niets!

J a c q u e s (stil). Goed. — Dus je gaat?

Aron.

Stellig. — Morgen.

Er klinkt rumoer en gezang op straat. Van verre de Internationale.

Jacques. Wat 'n drukte buiten.

Aron (voor zichzelf).

Zóó moét 't.

Jacques (op Aron toespringend; opgewonden).

Nou, ik gé maar. — Ik voél 't kerel... jij maakt me lós van die meid — jij... jij.., je zult 't zien!

Aron (geheel verzonken in gedachten). Wat?... wat zeg je?