De Jordaan, van Nes en Zeedijk

433

Simbad's gemeen, door uitslag bevlamd gezicht zwol blauw van woede. De vette voorhoofdsrimpels gleuf den open en dicht als zwarte groeven. Hij. beet zich op de dikke, wulpsche lippen en giftig bulderde hij:

— Is 't uit?

— Uit?... vroeg Manus,... bi je dan al in staat fan genade?

— Mottige rot!... ik trap je ofer de greppel!

— Och, och,... suste Manus,... nou ik 'm de foor-en nabiecht afneem,... soo 't rouwmoedige sieltje, slaat ie me mit se roosekrans 'n deuk in me knar.

Jan Gouwenaar schaterde om Manus' ironischen toon, zijn doodbedaarde stem en zijn oolijke gezichtentrekkerij. En hij begreep niet, dat Manus met Simbad begon om te voorkomen, dat de kerel Jan zou sarren of beleedigen.

Gouwenaar vertelde van zijn laatste avonturen en het meegenomen worden op ״een stuk water".

— Nee Bochel, daar bi je te veul scharminkel veur,... maar da is soo'n ellendige weet!... soo perdoes in je lende gepakt deur 'n hoos!...

— Die ... dj,é,... wrokte Simbad,... die heb se bult mit rooie ruggetjes opgepropt.

Manus rookte ijselijk bedaard door en Gouwenaar lachte hem pal in het eene opengesperde groene oog.

— Nou bin ik hier geankerd hè? ... En nou heb ikke... soo'n weekie an land... nou heb ik,... nie anders as in 'n bakkie gesete ...

— Soo è je gebore en gefokt bin,... beaamde Manus.

— Juist... mit 'n fijn roosie op me bors ... en ... seg ik te veul?... Welneenet!... hiér 'n wijf gekocht en daar 'n wijf gekocht!

— Soo'n druiloor,... lachte Manus,... om mit mijn nog ereis soo 'n fijn volkssoepie te proefe, bij Bassie in de Nes!

— Juist,... viel Jan weer bij,... Soo kom ik de Groote " Slok afswaaie naar Dirk hè?... Schiet me perdoes in me

pet: Noü nog de Bochel! Wa sou dié laveere?... Ik wacht