De Jordaan, van Nes en Zeedijk

438

roer strak aan boord knellen. Ging dan de boel aan het zinken, wel nou, dan zei hij niet te veel als hij den mast inklauterde tot aan den top en de noodvlag zwaaide. Dan kwam er altijd nog een meid opdagen,... als een stuk water,... die hém opnam en van boord smeet, met com-buis en al. Manus lachte. Plots luisterde hij gejaagd. Geloop op de trap!... Tjonge, de stap van Simbad. Alle-machies!... als dié met Jan Gouwenaar aan het klappen ging en ruzie kreeg, werd het donderen. Hij had goed gehoord. Simbad stond hijgend aan de deur en liet zich zwaar op een stoel neervallen.

— Soo'n warmte,... bromde hij,... ferbeel je je eige an de keerkringe.

— Keerkringe? ... ironiseerde Manus,... bij soo'n mensch mit hindernisse?

— Stik,... snauwde de uitsmijter.

— Is d'r haast bij?... sarde fijntjes Peet.

— Watte? ... vroeg dreigend Simbad.

— Roggebrood mit warreme melk,... bleef Manus nuchter spotten.

— Watte? ... stoof Simbad driftiger op.

— Roggebrood mit warreme melk,... herhaalde Manus, zijn eersten zin hardnekkig verzwijgend.

Simbad leefde éven op toen hij hoorde dat Jan Gouwenaar een zeeman was. ' ■ — 'n Pikker hè? ... vroeg hij.

— En óf!... rap antwoordde Jan,... 's winters rek ik me eige mit 'n doek ofer me tuil, staan ikke na m'n waschblik te kijke of ik de eeuwigheit in mot,... doop ik me twee foorste toppe fan me twee foorste fingers in 't water... en as de schipper kamp en siet dè al die pikkers soo langs te drale stinge,... dan roept ie: leelijke baffiaansche treurwilg!... neem je toppe fan je jatte en reinig je 'r mee en maak dè je fan de bak komp!... opgemarcheerd marsch!

Jan Gouwenaar had in jolige vaart gesproken. Zijn ronde kop en helblauwe oogen lachten van de pret.